“เจ้าจะออกไป?” ดวงตาอันใสกระจ่างคู่นั้นฉายแววของการวางแผนการลอบทำร้าย
“ได้สิ! ข้าจะส่งเจ้าออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้เลยนังผู้หญิงบ้า”
ทันทีที่ร่างกายของอาถิงขยับอย่างรวดเร็ว เขาคิดที่จะถีบผู้หญิงบ้าที่น่ารำคาญผู้นี้ออกไป
แต่ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะคาดเดาได้ถึงการกระทำของเขาตั้งแต่แรกแล้ว นางจึงได้พุ่งอ้อมไปที่ด้านหลังตัวของเขาและจับข้อมือบิดมาไว้ที่ด้านหลัง
มู่เฉียนซีโยกตัวเข้ามากระซิบที่ข้างหูของเขา “อาถิง เจ้าคิดที่จะทำร้ายข้าผู้เป็นนายของเจ้า เจ้ายังอ่อนหัดไปหน่อยนะ!”
อาถิงอยู่มาไม่รู้ว่านานกว่ามู่เฉียนซีตั้งกี่ปี
แต่ทว่าเขานั้นอยู่กับผู้เป็นพี่สาวมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าอารมณ์เขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่ทว่าใจเขานั้นกลับบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก
หากกล่าวถึงเรื่องแผนการลอบทำร้ายอันใจดำแล้ว เขาเทียบไม่ได้เลยกับมู่เฉียนซี
คิดที่จะลอบลงมือและคิดว่าตนเองนั้นปกปิดเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แต่ที่จริงมันได้ถูกมู่เฉียนซีอ่านออกอย่างทะลุปรุโปร่งไปตั้งแต่แรกแล้ว
“นังผู้หญิงบ้า เจ้าคิดจะทำอะไร?”
มู่เฉียนซีกล่าว “คราวก่อนเจ้าถีบข้าออกไปนอกมิติ ครั้งนี้เจ้าก็ยังคิดที่จะถีบข้าอีก? ข้าจะยอมให้เจ้าทำสำเร็จหรือ? ฝันไปเถอะ!”
“ข้าจะถีบเจ้า เจ้าจะทำอะไรได้?”
“ถ้าหากเจ้ากล้าที่จะถีบ อย่างมากข้าก็แค่เอาเจ้ามาเป็นเบาะรองกระแทก ถึงแม้ว่าตัวเจ้าจะมีเนื้อหนังแค่ไม่กี่ชั่งก็เถอะ”
“มีเนื้อหนังแค่ไม่กี่ชั่งอะไรกัน? นังผู้หญิงบ้าเจ้าร
