ในร่างของไป๋หรูเหยียนมีวิญญาณของหมิงจีอาศัยอยู่ ถึงแม้ว่าเฟิงอวิ๋นซิวจะยังรู้ไม่ชัด แต่เขาก็ต้องรู้บางอย่างมาแล้วเป็นแน่
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “วางใจเถอะ! ผู้ร่วมมือของเจ้าจะไม่ถูกแม่นางดอกบัวขาวกับนกยูงหน้าเขียวนั่นกำจัดง่าย ๆ หรอกนะ ข้าจะเตรียมของเล่นเพื่อไปเล่นกับคนพวกนั้นให้สนุกเลยล่ะ”
“ของเล่น?” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“แน่นอนว่าสิ่งนั้นก็คือพิษ!” ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้น
เฟิงอวิ๋นซิวมองมู่เฉียนซีจากระยะใกล้ ดวงตาสีดำขลับคู่นี้ทำให้เขาเกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้น
เฉียนเยี่ยช่างเหมือนกับเฉียนซีมากจริง ๆ!
ทว่า รูปร่างหน้าตาและท่าทางของคนตรงหน้าผู้นี้กลับเป็นความจริง เพียงแค่ทั้งสองนั้นมีความเหมือนกันอย่างบังเอิญก็เท่านั้น
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ก็ได้ หากเจ้าต้องการสมุนไพรวิญญาณอันใดก็บอกซวนอีให้ไปเอามาให้เจ้าก็แล้วกันนะ”
ซวนอีที่ถูกทำให้เป็นผู้ที่ไร้ตัวตนมาโดยตลอดก็ถูกนายน้อยของตนเองขายให้ผู้อื่นอีกแล้ว
“นายน้อย หากเจ้าหนุ่มนี่ทำเกินไปละขอรับ?” ซวนอีรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันใด
“เชิญเขามาที่ตำหนักตงจี๋แต่กลับทำให้เขาต้องลำบาก ตราบใดที่เฉียนเยี่ยต้องการสมุนไพรวิญญาณ ก็ต้องหามาให้เฉียนเยี่ยให้ได้” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “อวิ๋นซิว เจ้าช่างเป็นสหายที่ดีมากจริง ๆ เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ!”
กว่าจะถึงวันทดสอบของตำหนักตงจี๋ยังมีเวลาอีกหลายวัน
