่เฉียนซีกล่าว “เจ้ามันรนหาที่ตายเอง เช่นนั้นก็ยอมรับการต้อนรับจากข้าเสียโดยดีเถอะ!”
มู่เฉียนซีได้โรยผงยาภายในห้อง และควันพิษเหล่านั้นก็ได้สลายหายไป
จากนั้นนางก็โบกสะบัดมือพลางกล่าว “ซวนอี หามตาเฒ่าผู้นี้ออกไปและให้เขาทำลายตัวเองเสียเถอะ!”
ซวนอีกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “นี่เจ้าใช้ข้าอีกแล้วเหรอ?”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ข้าชินแล้ว”
“ซวนซาน เจ้าไป!” ซวนอีกล่าวด้วยความกลัดกลุ้มใจ
ด้านในไม่มีพิษแล้ว เฟิงอวิ๋นซิวจึงเดินเข้ามาและกล่าวว่า “นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมอนี่ยังไม่ยอมตัดใจ มาลอบทำร้ายเจ้ายามดึกเช่นนี้”
มู่เฉียนซีกล่าว “ผลซิวหลัว มีแรงดึงดูดใจเป็นอย่างยิ่งสำหรับนักพิษ หากข้าเห็นคนอื่นได้ผลซิวหลัวไป ข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเช่นกัน แต่ตาเฒ่าผู้นี้ช่างไม่รู้จักประเมินกำลังของตัวเองเอาซะเลย”
“เจ้าเชี่ยวชาญในเรื่องพิษมากมายถึงเพียงนี้ หากข้าไม่เห็นเจ้าใช้ทักษะกระบี่เงาจันทราหนาวเหน็บแล้วละก็ ข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ของกู้ไป๋อี”
อาจารย์และศิษย์สองคนนี้ นิสัยช่างแตกต่างกันมากเกินไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เขาก็แค่สอนทักษะกระบี่เงาจันทราหนาวเหน็บให้ข้าก็เท่านั้นเอง อย่างอื่นเขาไม่ได้สอนข้าสักหน่อย”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ในคืนนี้ก็เป็นเพียงแค่การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ รอให้พวกเราออกจากเมืองโอสถ เกรงว่าสถานการณ์จะยิ่งรุนแรงไปมากกว่านี้ หรือว่าพวกเราจะแยกกันดี?”
ก็เหมือนกันกับ
