พูดตำมตรง เมื่อเซียนห่ำนไห่พบว่ำตะเกียงวิญญำณของอวี้จือดับลง เขำตกใจจนตัวสั่นแม้แต่อวี้จือยังสิ้น นี่ต้องเป็นศัตรูระดับใดกันดีที่เมื่อเขำมำถึงจึงพบว่ำอวี้จือก ำลังแกล้งตำย“โชคดีที่เป็นกำรแกล้งตำย”ลู่หยำงก็รู้สึกว่ำสิ่งที่อำจำรย์ห่ำนไห่พูดมีเหตุผล หำกมีใครสำมำรถก ำจัดศิษย์พี่ใหญ่ได้อย่ำงเงียบงัน ศัตรูผู้นั้นจะต้องเป็นบุคคลระดับใด เกินจินตนำกำรไปไกลเดี๋ยวก่อน ก ำจัดศิษย์พี่ใหญ่อย่ำงเงียบงัน… เรื่องนี้ท ำไมฟังดูคุ้นหูจัง?เขำรีบถำมเซียนอมตะที่ซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่จิตวิญญำณ “เซียนน้อย เมื่อก่อนท่ำนไม่ได้ใช้วิชำแกล้งตำย แล้วถูกคนลอบท ำร้ำยใช่หรือไม่?”“ไม่มีทำง”“วิชำแกล้งตำยของข้ำบรรลุขั้นสูงสุดแล้วนะ จะมำใช้วิชำแกล้งตำยเฉยๆ ท ำไม”
“อีกอย่ำง ตอนนั้นข้ำลืมว่ำเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลำนั้น สมองมึนงง แน่นอนว่ำต้องเกิดเรื่องอื่น ไม่เกี่ยวกับวิชำแกล้งตำย”ลู่หยำงคิดดูก็ถูก วิชำแกล้งตำยไม่มีผลข้ำงเคียงท ำให้ควำมจ ำเสื่อม“รู้ไหมว่ำจะท ำให้นำงออกจำกสภำวะแกล้งตำยได้อย่ำงไร?” แม้จะรู้ว่ำอวี้จือก ำลังแกล้งตำย แต่เซียนห่ำนไห่มองร่ำงไร้วิญญำณของอวี้จือแล้วก็ยังรู้สึกหวำดหวั่น“จำกประสบกำรณ์กำรแกล้งตำยของข้ำ เพียงแค่โจมตีศิษย์พี่ใหญ่ ให้นำงรู้สึกถึงภัยคุกคำม ก็จะตื่นขึ้นมำได้”เซียนห่ำนไห่เงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่ำเป็นเรื่องยำกเขำมองรอบๆ มีแต่ลู่หยำงเพียงคนเดียวเมื่อเทียบกันแล้ว ตนเองลงมือน่ำจะเป็นไปได้มำกกว่ำ
