า? มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพมิใช่สิ่งที่จะสามารถแบ่งปันกันได้ พวกมันเองก็จะเลือกตัวผู้เป็นนาย!”
ดวงตาสีเหลืองอำพันของเฟิงอวิ๋นซิวพลันมืดมนลง “เมื่อถึงตอนนั้น พวกเราก็จะเป็นศัตรูกัน”
แต่ในตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมิใช่มิตรกัน
หลังจากกล่าวจบแล้วเฟิงอวิ๋นซิวก็ตะลึงงัน คำพูดนี้มันช่างคุ้นเคยยิ่งนัก
ในตอนนั้นเฉียนซีก็ได้กล่าวเช่นนี้กับเขา หลังจากที่เข้าไปในสนามรบโบราณแล้วถ้าหากว่าหากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ได้พบจริง ๆ พวกเขาจะต้องมีศึกต่อกันสักหนแน่
มาตอนนี้กลับถึงเวลาที่เขาต้องกล่าวกับผู้อื่นแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “อวิ๋นซิว เจ้าเชื่อมั่นในตนเองเช่นนั้น แล้วข้าจะเอาชนะเจ้าไม่ได้หรือ?”
เฟิงอวิ๋นซิวส่ายหัว “แต่ไหนไรมาข้ามิเคยดูเบาเจ้า แม้ตั้งแต่แรกที่พบกัน”
“ได้ ข้าตอบรับคำแนะนำนี้ของเจ้า อย่างไรเสียพลังของตำหนักตงจี๋ของพวกเจ้าก็มากมายนัก บางทีพวกเราอาจสามารถใช้เบาะแสเล็ก ๆ นี้หาเบาะแสที่ใหญ่กว่าพบก็ได้”
ดังนั้นทั้งสองก็ได้เริ่มทำการศึกษาแผ่นเหล็กนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “มันมิได้มีจุดใดที่พิเศษ มิอาจที่จะดูอะไรออกมาได้เลย”
“โรงประมูลราชสำนักคงไม่หลอกพวกเรากระมัง! ถ้าหากว่ากล้าหลอกลวงพวกเรา งั้นพวกเราไปพังโรงประมูลราชสำนักกันเถอะ! กล้าดียังไงถึงได้มาหลอกพวกเรา!” สีหน้าของมู่เฉียนซีฉายแววของความโกรธเกรี้ยวออกมา
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “นั่นเป็นถึงโรงประมูลราชสำนักเชียวนะ!”
“เจ้าเองก็เป็นนายน้อ
