ยับตัว เขาก็ได้เป็นฝ่ายจูบริมฝีปากของมู่เฉียนซีอีกครั้ง
ทั้งสองพัวพันกันอยู่นานกว่าริมฝีปากจะแยกออกจากกัน มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “จิ่วเยี่ย จื่อโยวมอบของขวัญให้ข้าแล้ว แต่เจ้ายังไม่มอบให้ข้าเลย”
“ข้ามอบตัวของข้าเป็นของขวัญยังไม่พออีกเหรอ?”
“คราก่อนเจ้าก็เป็นเช่นนี้ ไม่พอหรอกนะ ต่อให้เจ้าให้มาแล้วข้าก็จะคืน” เจ้าหมอนี่เอาตัวเองมาเป็นของขวัญ นางรับไม่ได้
จิ่วเยี่ยโอบแขนมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “แล้วซีต้องการสิ่งใดเล่า?”
“เอาปิ่นวิญญาณจื่อเฟิ้งที่เจ้าเอาของข้าไปวันก่อนคืนมา”
หนึ่งปีที่ผ่านมาจิ่วเยี่ยดีกับนางมาก แต่ยังไม่ได้สนิทสนมและเชื่อใจจนถึงขั้นนี้
ความจริงแล้วในตอนนั้นนางหวาดกลัวเขามาก ดังนั้นปิ่นวิญญาณจื่อเฟิ้งที่เขาเอาไปนางไม่มีวิธีที่จะแย่งชิงกลับคืนมา และไม่สามารถเอากลับมาได้ ทว่า ข้อผูกมัดของพวกเขานั้นลึกซึ้งมาก นางไม่กลัวว่าจะถูกเขาฆ่าแล้ว ดังนั้นจึงเริ่มทวงคืน!
.
.
