จิ่วเยี่ยเห็นมู่เฉียนซีที่ทำสีหน้าตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูก คนที่ปกติฉลาดกว่าใคร ๆ กลับลืมวันเกิดของตัวเองไปได้
ปัง ปัง ปัง!
มีดอกไม้ไฟขนาดใหญ่อีกดอกหนึ่งซึ่งนั่นเป็นดอกกุหลาบสีแดงที่สวยงาม
กุหลาบเบ่งบานและเปลี่ยนเป็นคำไม่กี่คำ
“ซี สุขสันต์วันเกิด”
เหยียนเซี่ยฉีกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของเฉียนซีนี่เอง”
เซียวโม่กล่าวว่า “เฉียนซีเจ้าช่างใจร้ายเกินไปหน่อยแล้วกระมัง! ฉลองวันเกิดก็ไม่บอกให้พวกเรารู้สักหน่อย”
เย่เฉินกล่าว “ข้าว่านายท่านเองก็คงลืมไปแล้ว”
ชิงอิ่งปรากฏตัวบนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากมู่เฉียนซี เขามองไปยังมู่เฉียนซีด้วยสายตาสงบนิ่ง
“วันเกิดเฉียน!”
หากกู้ไป๋อีรู้ว่าเขาเพิ่งจากไปแล้วในวันรุ่งขึ้นก็เป็นวันเกิดของมู่เฉียนซี จะต้องกักขังลูกสมุนเหล่านั้นที่มาหาเขาเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีอย่างแน่นอน
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พลาดวันเกิดของมู่เฉียนซี แต่ตอนนี้ก็ยังอยู่ในเมืองเย่เซี่ย เขาก็คงจะถูกจิ่วเยี่ยโยนออกไปอยู่ดี
ใบหน้าของจิ่วเยี่ยค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซีอย่างช้า ๆ
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยและกล่าวว่า “ซี สุขสันต์วันเกิดอายุครบสิบเจ็ดปี”
“อื้อ!”
ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็จูบนาง
แม้แต่นางก็ยังลืมวันเกิดของตัวเอง แต่เขากลับจำได้และตั้งใจรีบออกจากแดนคุกเพื่อทำให้นางประหลาดใจเช่นนี้
มู่เฉียนซีรู้สึกตื้นตันใจมาก นางไม่ปฏิเสธ และกอดคอเขาไว้
ปัง ปัง ปัง!
มีดอกไม้นับไม่ถ้วนปรากฏ
