จของนางแปรปรวน ในใจของนางคิดอยู่หลายอย่างจนพูดไม่ออก
ตอนนี้ถูกริมฝีปากของจิ่วเยี่ยอุดไว้ก็ยิ่งพูดไม่ออก
นางรู้ว่าเขาจะต้องเป็นของนาง และนางจะต้องทำให้คำสาปบ้านั่นหายไปให้ได้
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากได้ยินคนที่รักพูดประโยคนี้ นางเองก็รักเขา รักมาก ๆ!
แต่เขาไม่อยากฟัง!
ถ้านางรักเขาน้อยลงสักหน่อย แม้ในที่สุดพวกเขาจะไม่สามารถต่อต้านคำสาปโบราณได้ นางก็จะไม่เจ็บปวดจากการสูญเสียเขา
สำหรับการเป็นผู้จัดงานเลี้ยงฉลองการบอกรักในครั้งนี้ จื่อโยวได้เอามือคลึงขมับแล้วกล่าว “หวังว่าสวรรค์คงจะไม่ทรมานเยี่ยของพวกเราให้มากเกินไปนัก”
ก่อนหน้านี้เขาเกลียดชังความรักเป็นอย่างมากมาโดยตลอด สำหรับเขาแล้วอิสตรีเป็นเพียงแค่ของเล่นเท่านั้น แต่ทว่าต้องยอมรับเลยว่าได้ถูกนายท่านของตนนั้นทำให้เกิดความหวั่นไหวขึ้นเสียแล้ว
ซิงเฉินแค่นยิ้มออกมาแล้วกล่าว “เจ้าหวังว่าสวรรค์จะเมตตาหรือหวังว่านายท่านจะทำลายล้างสวรรค์ให้สิ้นซาก หากเป็นเช่นนั้นเมื่อถึงเวลาแล้วก็จะไม่มีผู้ใดสามารถมาหยุดยั้งความสุขของเขาได้”
จื่อโยวยิ้มและกล่าวว่า “ใช่แล้ว!”
เขากล่าวว่า “เปิดไฟ!”
มีโคมไฟสีแดงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดวงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ทำให้เมืองเย่เซี่ยทั้งเมืองดูราวกับอยู่ในความฝัน
โคมที่ลอยขึ้นอย่างช้า ๆ ส่องแสงเหมือนดวงดาว ทำให้ทุ่งรกร้างที่เงียบสงัดและมืดมิดแห่งนี้กลายเป็นความสวยงามอย่างหาที่เปรียบมิได้
มู่เฉียนซีเองก็ตะลึงงันเช่นกัน ทิว
