ป้ายคำสั่งนี้จะมอบให้ผู้ใดก็ได้อย่างนั้นเหรอ
คนเหล่านี้ส่งเสียงพูดตะกุกตะกัก แต่แล้วก็ต้องหุบปากไปเพราะน้ำเสียงที่เย็นชาของกู้ไป๋อี
“หุบปาก!”
ในครั้งที่เขาถูกสายฟ้าฟาดครานั้น แม้แต่แหวนมิติก็ได้พังลง มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงรักษาเอาไว้ได้นั่นก็คือป้ายคำสั่งนี้
มู่เฉียนซีรู้ดีว่าป้ายคำสั่งนี้ไม่ปกติ
นางจึงกล่าว “ป้ายคำสั่งนี้เจ้าเก็บเอาไว้เองเถอะ!”
“มีป้ายคำสั่งนี้ เจ้าสามารถไปหาข้าที่ตำหนักเป่ยหานได้ทุกเวลา”
ในเมื่อกู้ไป๋อีกล่าวเช่นนี้แล้ว มู่เฉียนซีก็ไม่อาจปฏิเสธได้
เพราะว่านางจำเป็นต้องไปตำหนักเป่ยหาน
ถึงแม้ว่าตอนนี้พลังของนางจะยังไม่แข็งแกร่งพอ แต่สักวันก็ต้องไปที่นั่น
นางกลับอยากให้เสี่ยวไป๋ดูแลท่านอารองให้ดีสักหน่อย แต่เพื่อไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น และไม่ให้คนที่ควบคุมอารองผู้นั้นสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ นางจึงไม่ได้บอกเสี่ยวไป๋แต่อย่างใด
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ตำหนักเป่ยหานเป็นถึงหนึ่งในกองกำลังระดับสามแห่งดินแดนสี่ทิศ ข้าจะต้องหาเวลาไปเยี่ยมชมเป็นแน่ เช่นนั้นป้ายคำสั่งนี้ข้าจะรับไว้”
ลูกน้องเหล่านั้นของกู้ไป๋อีตกตะลึงพรึงเพริดอย่างต่อเนื่อง ประโยชน์ของป้ายคำสั่งนี้ เหตุใดถึงได้เล็กน้อยปานนี้ได้
มุมปากของกู้ไป๋อียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมชมหรอก แก้แค้นก็ว่าไปอย่าง
เขากล่าว “เช่นนั้นข้าก็จะรอ”
มอบของให้แล้ว เขาก็ควรจะต้องไปแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เจ
