“พวกเราได้ล้อมเมืองแห่งความโกลาหลเอาไว้แล้ว เพราะการต่อสู้ครั้งนี้พวกเราชนะ ในทุ่งรกร้างจึงมีผู้คนมาพึ่งพาพวกเรามากมาย”
“มียอดฝีมือมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ รอให้เมืองแห่งความโกลาหลถึงช่วงเวลาที่เหนื่อยล้าที่สุด พวกเราจะบุกโจมตีเมือง!” เย่เฉินกล่าวตอบ
มู่เฉียนซีกล่าว “การยืดเวลาพวกเขาออกไปเช่นนี้ มันเสียเวลาไปสักหน่อย รีบจัดการให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้เพื่อเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงอื่นใดอีก ”
“เช่นนั้นข้าจะแจ้งให้พวกเขาทราบ และเริ่มต้นสงครามล้อมเมืองเดี๋ยวนี้!”
มู่เฉียนซีกล่าว “สงครามล้อมเมือง มันสิ้นเปลืองกำลังคนมากเกินไป ยังพอมีหนทางอื่นที่ดีกว่านี้อีกหรือไม่?”
เย่เฉินกล่าว “ข้าไม่ได้ฉลาดเฉลียวเท่านายท่าน ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะมีวิธีอื่นใดที่ดีกว่านี้ ขอนายท่านชี้แนะด้วย”
มู่เฉียนซีกล่าวกับเย่เฉินสามคำ “ลอบสังหาร!”
“ลอบสังหาร!” ดวงตาของเย่เฉินเป็นประกาย
“แต่ในเมืองเย่เซี่ยของข้า กลับมีไม่กี่คนที่เชี่ยวชาญในการลอบสังหาร”
มู่เฉียนซียิ้ม “มู่อี แจ้งเสี่ยวชีเตรียมตัวให้พร้อม คนสนิทของเจ้าเมืองแห่งความโกลาหล อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว ส่วนเจ้าเมืองผู้นั้นเก็บไว้เป็นคนสุดท้าย”
“มู่เอ้อร์!”
“ขอรับนายท่าน!”
“ทุ่งรกร้างเป็นฐานที่มั่นในทางทิศตะวันออกของหอหมอปีศาจและตระกูลมู่ ดังนั้นเจ้าเมืองเย่จึงควรรู้อะไรบางอย่าง เจ้าบอกกับเขาเถอะ! ข้าจะไปพักต่อ”
“นานท่านพักผ่อนและดูแลสุขภาพให้ดีเถิด!”
