“นายท่าน ท่านไปพักผ่อนเถอะ! เรื่องพวกนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง และข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ”
การลอบสังหารของหอหมอปีศาจได้เริ่มขึ้นแล้ว ยอดฝีมือจากเมืองแห่งความโกลาหลถูกลอบสังหารอย่างลึกลับ
คนเหล่านั้นตายโดยไม่มีแม้แต่การส่งเสียงร้องเป็นครั้งสุดท้าย
เหตุการณ์ได้ทยอยเกิดขึ้นอย่างไม่ขาดสาย เจ้าเมืองอันได้เปลี่ยนทั้งจวนเจ้าเมืองให้กลายเป็นกำแพงเหล็กจนแม้แต่ยุงสักตัวเดียวก็ไม่สามารถบินเข้ามาได้
เขาโกรธจนตัวสั่น “บ้าเอ๊ย! พวกมันกลับก้าวร้าวถึงเพียงนี้”
“อย่าคิดว่าเป็นเช่นนี้แล้วข้าจะกลัวพวกเจ้า”
การลอบสังหารของเมืองแห่งความโกลาหลยังคงไม่หยุดหย่อน อาการบาดเจ็บของมู่เฉียนซีและกู้ไป๋อีได้รับการพักฟื้นอย่างดีแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้าวางแผนที่จะไปเมื่อไร?”
กู้ไป๋อีมีแววตาหม่นหมอง เขากล่าวถามขึ้น “คุณหนูใหญ่จะไล่ข้าออกไปหรือ”
“ความแข็งแกร่งของเจ้าฟื้นฟูแล้ว ข้าก็ต้องทำตามข้อตกลงของข้าเช่นกัน และข้าก็ไม่สามารถรั้งใครเอาไว้ได้!”
“ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของข้าจะกลับคืนสู่จุดสูงสุด แต่ถ้าคุณหนูใหญ่ร่วมมือกับชิงอิ่ง ข้าก็สามารถอยู่ต่อได้”
ในชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องการเอาแต่ใจ
เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาเพียงแค่ต้องการปกป้องคน ๆ เดียว
ทันใดนั้นชิงอิ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “มีข้าอยู่แค่นี้ก็พอแล้ว”
สัญชาตญาณของเขาต่อต้านกู้ไป๋อี เขาอยากจะให้เจ้าหมอนี่ไสหัวไปไกล ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าดูสิ ชิงอิ่ง
