าได้มากความ
เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากอันเหรินดังขึ้น เจ้าเมืองอันย่อมสังเกตเห็นได้จากด้านนี้ เขาพาคนมาล้อมไว้สามชั้นนอกสามชั้นใน
มู่เฉียนซีและคนอื่น ๆ เดินออกไปอย่างใจเย็น เจ้าเมืองอันกล่าวขึ้นว่า “เป็นเจ้า…เป็นพวกเจ้านั่นเอง…”
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่ผู้คนรอบ ๆ เหล่านี้และกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองอัน ท่านแน่ใจหรือว่าคนกลุ่มนี้จะหยุดพวกเราได้?”
เจ้าเมืองอันสั่นสะท้าน ไม่ได้! เขาไม่อาจหยุดมันได้!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คืนนี้ยังไม่ถึงตาของท่านเจ้าเมืองอัน หากเจ้าไม่ปล่อยให้พวกเขาลงมือละก็ เช่นนั้นคืนนี้พวกเราจะปล่อยให้เจ้าตาย”
ช่างบ้าบิ่นยิ่งนัก ฆ่าคนที่จวนเจ้าเมืองของพวกเขา แต่กลับยังให้พวกเขาหลีกทางให้อย่างเปิดเผย เจ้าเมืองอันโกรธจนกระอักเลือดออกมา
แต่เขารู้ว่าพวกนางไม่ได้ล้อเล่นอย่างแน่นอน!
เจ้าเมืองอันกล่าว “หลีกทางไป ทั้งหมดถอยออกไปแล้ว!”
มู่เฉียนซีและคนอื่น ๆ ออกจากจวนเจ้าเมืองอย่างเปิดเผย เจ้าเมืองอันไม่คิดยอมแพ้ เขาต้องการที่จะรวบรวมยอดฝีมือที่เหลืออยู่ในมือของเขา
แต่เขากลับได้รับเรื่องที่ทำให้เขาต้องแตกสลาย นั่นคือในคืนนี้ คนพวกนั้นถูกลอบสังหารไปทั้งหมดแล้ว
พรวด! เจ้าเมืองอันกระอักเลือดออกมาทันทีและดวงตาคู่นั้นก็มืดดับลงไป
เมืองแห่งความโกลาหลในตอนนี้ ได้เหลือเจ้าเมืองเพียงคนเดียวไม่มีใครช่วยแล้ว เมืองอื่น ๆ ล้วนแต่ต้องการที่จะบุกมาทำลายล้างแล้วยึดมัน
แต่ด้วยคำนึงถึงเมืองเย่เซี
