อธรรมดาเอาไว้ได้ แต่สำหรับยอดฝีมือระดับสูงอย่างกู้ไป๋อีแล้ว มันช่างไร้ประโยชน์นัก
กู้ไป๋อีพามู่เฉียนซีเข้าไปในเมืองแห่งความโกลาหล ไม่นานก็มาถึงฐานที่มั่นของพวกเขา เงาร่างสีดำหลายร่างก็กระโจนลงมา
“นายท่าน!”
“ท่านผู้นำตระกูล!”
ผู้ที่นำหน้าคือเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี เด็กหนุ่มคนนี้ดูงดงามมาก ดวงตาดำขลับคู่นั้นซ่อนจิตสังหารที่ทำให้ผู้คนกลัวจนตัวสั่น
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฆาตกร
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวชี ยังเหลืออีกเท่าไหร่!”
“ยังมีอีกสิบคน!”
มู่เฉียนซีกล่าว “คืนนี้ข้าจะจัดการทุกอย่างให้หมด เสี่ยวชีตามข้าไปที่จวนเจ้าเมือง เพื่อเอาชนะท่านเจ้าเมืองอันผู้นั้นซะ”
เจ้าเมืองอันนั้นกลัวตายมาก
เมื่อเห็นคนสนิทตายอย่างเงียบเชียบ เขาก็กลัวว่าโชคชะตาจะมาเยือนเขา
คนกลุ่มนั้นราวกับภูตแห่งแดนนรกก็มิปาน เขามิอาจหลบหนีได้
ไม่ว่าจะป้องกันอย่างไร พวกเขาก็มีวิธีฆ่าคนของเขา
เงาร่างหลายร่างแอบย่องเข้าไปในลานบ้านแห่งหนึ่งในเมืองแห่งความโกลาหลอย่างเงียบเชียบ บนเตียงมีชายหน้าซีดผู้หนึ่งนอนอยู่
เขาเบิกตากว้างมองไปยังสาวงามไร้เทียมทานตรงหน้า
ในเวลานี้เขาไม่ได้ละโมบในความงามอีกต่อไป แต่เป็นความโกรธและหวาดกลัว
“เจ้า…เจ้าเข้ามาได้อย่างไร? เจ้า…ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ามาเอง ย่อมต้องมาเอาชีวิตเจ้าอย่างแน่นอน!”
เข็มยาของมู่เฉียนซียังไม่ทันได้แสดงพิษสง เสี่ยวชีก็เอ่ยขึ้นว่า “นายท่าน ข้าเอง!”
ดาบเดียวสิ้นชีวิต อย่
