างจึงทำได้แค่ปิดบังใบหน้าของชิงอิ่งเอาไว้
ชิงอิ่งเอาหน้ากากไม้อันหนึ่งออกมา และกล่าวว่า “หากเฉียนเห็นจนเบื่อแล้ว ก็ปิดให้ข้าเถอะ”
มู่เฉียนซีว่า “ได้ ข้าน่ะมองจนเบื่อแล้ว ข้าปิดให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!”
มู่เฉียนซีเขย่งปลายเท้ายกส้นขึ้นและสวมหน้ากากให้เขา จากนั้นก็เดินออกไป
เย่เฉินมองมู่เฉียนซีกับชิงอิ่ง เพียงแต่ว่าเขาสวมหน้ากากแล้ว มองไม่เห็นใบหน้ารูปงามนั้นของเขาแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “มองอะไร คงจะไม่ใช่หลงใหลชิงอิ่งเข้าแล้วกระมัง!”
เย่เฉินกล่าว “นายท่าน อย่าได้พูดเล่นเช่นนี้นะขอรับ ข้าก็แค่ตกใจและทึ่งกับความงามของเขาเท่านั้น รูปงามจนกระทบความงามของข้าเสียจริง”
“พูดไร้สาระให้มันน้อย ๆ หน่อย สถานการณ์ของเมืองแห่งความโกลาหลตอนนี้เป็นเช่นไรบ้างแล้ว?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
