ได้
แล้วหากว่าเป็นดวงตาล่ะ!
มู่เฉียนซีกวัดแกว่งข้อมือโจมตีด้วยเข็มยาพุ่งไปที่ดวงตาของเขาโดยเฉพาะ และสิ่งนี้ทำให้เจ้าสำนักขวางโซ่วโกรธเกรี้ยวขึ้นอย่างที่สุด
“ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก ไร้ความแข็งแกร่งก็รู้จักแต่จะลอบโจมตี!”
เขารีบหลบหลีกเข็มยาของมู่เฉียนซี และทันใดนั้นเอง กรงเล็บอันแหลมคมของแมวตัวหนึ่งก็ข่วนเขาเข้า
พรวด! ต่อให้เขามีขนของสัตว์เป็นเกราะป้องกันอยู่ แต่ก็ถูกข่วนจนเกิดรอยเลือดขึ้นหลายรอยและร่างก็กระเด็นลอยออกไป
หากไม่ลงมือในตอนนี้แล้วจะลงมือตอนไหนเล่า!
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี กระบี่มังกรเพลิงเคลื่อนไหวขึ้น
“บัวแดงพิฆาต!”
บัวอัคคีอันแดงฉานโจมตีเจ้าสำนักขวางโซ่วอย่างรุนแรง
ตูม!
พรึ่บ!
นึกไม่ถึงเลยว่าขนสัตว์ที่เป็นเกราะป้องกันอย่างดีที่สุดที่เขาภาคภูมิใจในตอนนี้นั้นได้ถูกเปลวไฟเผาไหม้ขึ้นแล้ว
พรวด พรวด พรวด!
“บัดซบ!”
“ช่วยด้วย!”
เขาหลบหลีกการโจมตีของเสี่ยวหงกับอู๋ตี้ พลางปัดเปลวไฟที่กำลังแผดเผาร่างของตนเองไปด้วย ทว่า เปลวไฟของกระบี่มังกรเพลิงนั้นไม่ง่ายเลยที่จะดับมันได้
มู่เฉียนซีกวัดแกว่งกระบี่มังกรเพลิงพลางกล่าวว่า “เจ้าสำนักขวางโซ่ว ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่?”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็เติมเชื้อเพลิงไปอีกครั้ง!
“มังกรเพลิงสังหาร!”
มังกรเพลิงสีแดงฉานตัวหนึ่งพุ่งเข้าไปชนเจ้าสำนักขวางโซ่วอย่างจังจนร่างกระเด็นออกไป และเปลวไฟบนร่างของเขาก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น
พรวด!
ในตอนนี้เจ้าสำ
