“ยากเย็น! ข้าอันโหยวเพียงแค่ต้องการที่จะประมือกับเมืองขั้นสำนักนิกายระดับสองก็เท่านั้นเอง มันจะมีอะไรยากเย็น?” เจ้าเมืองอันกล่าวถาม
“แล้วเจ้า…”
“เจ้าเป็นใคร? ถึงได้กล้าบุกเข้ามาในที่แห่งนี้?”
หอกด้ามยาวสีน้ำตาลเข้มชี้ไปยังผู้สวมผ้าคลุมสีดำตรงหน้า สายตาของเจ้าเมืองอันไม่เป็นมิตรอย่างมาก
“ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า แต่เจ้ากลับทำเช่นนี้กับข้า นั่นเกรงว่าจะไม่ใช่มารยาทที่ดีนัก”
“ถ้าหากว่ามาเพื่อช่วยข้า ทำไมเจ้าถึงไม่ทำอย่างเปิดเผยเล่า?”
“เด็กน้อยเหล่านั้นสามารถก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมในทุ่งรกร้างได้ในเวลาอันสั้น อีกทั้งยังได้ยึดเอาเมืองในทุ่งรกร้างไปไม่ใช่น้อย!”
“นั่นก็แค่เพียงเศษซากที่อ่อนแอทางตะวันตกและทางใต้ก็เท่านั้น” เจ้าเมืองอันไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น
“แต่คนที่เจ้าส่งออกไปนั้นได้ถูกฆ่าตายไปจนหมดสิ้นแล้ว นั่นหมายความว่าอะไรเล่า?”
เจ้าเมืองอันเงียบไป เขาเองก็คิดไม่ออกเช่นกัน!
“เจ้านั้นไม่รู้อะไรแน่ชัดถึงตัวตนของคนผู้หนึ่งในหมู่พวกเขา ซึ่งสามารถทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้โดยไม่ยากเย็น ถึงต่อให้เป็นการทำลายเมืองแห่งความโกลาหลของเจ้าก็ตาม สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก”
เจ้าเมืองอันตะลึงงัน “นี่เจ้ากำลังขู่ข้าหรือ?”
“เจ้าคิดว่าข้ามีความจำเป็นที่จะต้องขู่เจ้าหรือ?”
แรงกดดันของมหาจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เก้า ทำให้เจ้าเมืองอันที่เป็นมหาจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เก้าเหมือนกันหายใจไม่ทั่วท้อง “
