เจ้า…ท่าน…”
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
“ที่จริงแล้วพวกเราสามารถร่วมมือกันได้”
“ร่วมมือกัน!” คนผู้นี้มีตัวตนที่ไม่ชัดเจน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการร่วมมือกับเขานั้นประหนึ่งดั่งการขอหนังเสือจากตัวของมันเอง ซึ่งจะไม่ได้ประโยชน์อันใดซ้ำยังต้องสูญเสียผลประโยชน์ของตนไปอีก
เขากล่าวเสริมต่อ “ถ้าหากความร่วมมือเป็นได้ด้วยดีละก็ ร่างกายของบุตรชายเจ้าก็มิใช่ว่าจะไม่สามารถรักษาให้หายดีได้ พวกเรามีนักปรุงยาที่เก่งกาจที่สุดอยู่ ซึ่งสามารถจะทำให้บุตรชายของเจ้ากลับมาเป็นชายชาตรีปกติทั่วไปและสืบสกุลต่อไปได้”
“จริงรึ!” เจ้าเมืองอันเองก็รู้สึกหวั่นไหวเข้าแล้ว
“ข้าพูดเรื่องการร่วมมือกับเจ้าด้วยใจจริง แน่นอนว่าจะไม่หลอกเจ้า”
“เช่นนั้นข้าควรจะทำเช่นไร?”
“เจ้าเตรียมกำลังพลของเจ้าเอาไว้ ส่วนทางพวกเราจะรับผิดชอบในเรื่องของยอดฝีมือและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เป็นเช่นไร?”
“ได้!”
ทางด้านเย่เฉิน เมื่อได้กลับมาถึงเมืองหนานอวี่ก็ไม่ได้พร่ำกล่าวในเรื่องความรักใคร่กับเหยียนเซี่ยฉีแล้ว เขาอดไม่ได้ที่อยากจะทำให้ตัวเขาเพียงคนเดียวกลายเป็นคนหนึ่งร้อยคนขึ้นมา
เขาจะต้องรีบรวบรวมกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพราะพวกเมืองแห่งความโกลาหลนั้นกำลังจะมีการเคลื่อนไหวแล้ว
เย่เฉินรู้สึกเร่งรีบและเป็นกังวลใจ เมืองแห่งความโกลาหลกำลังเตรียมการเพื่อประมือกับพวกเขา
เพื่อที่จะเป็นการฝึกฝนเย่เฉิน มู่เฉียนซีจึงไม่ได้บอกเรื่องอีกเรื่องหนึ่งให้เขารู้
