ปล่อยให้เขาตึงเครียดเช่นนี้ไปก่อนแล้วกัน!
ไม่นานนักเมืองแห่งความโกลาหลก็ได้เคลื่อนตัวยอดฝีมือส่วนมากมุ่งหน้าไปยังเมืองเย่เซี่ย
เมืองแห่งนี้เพิ่งจะสร้างเสร็จขึ้นมาได้ไม่นานก็มีอันตรายที่ล่อแหลมกำลังคืบคลานเข้ามาเสียแล้ว
เย่เฉินกล่าว “นายท่าน ข้าไม่คิดที่จะรับศึกคนเหล่านั้นของเมืองแห่งความโกลาหลในเมืองเย่เซี่ยนี้”
“การป้องกันของเมืองเย่เซี่ยมิได้แข็งแกร่งนัก แล้วก็ไม่สามารถที่จะต้านทานยอดฝีมือเอาไว้ได้อยู่ หากสู้กันขึ้นมาในที่แห่งนี้มิเพียงจะทำลายเมืองเย่เซี่ยเท่านั้น อีกทั้งยังจะนำอันตรายมาให้แก่ผู้ที่มีพลังความสามารถต่ำอีกด้วย”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เช่นนั้น เจ้าคิดที่จะรับศึกในที่ใด?”
เย่เฉินนำแผนที่ออกมากางแล้วกล่าว “ที่นี่ ทุ่งศิลาโกลาหล ที่แห่งนี้รกร้างว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน สามารถที่จะทำศึกได้อย่างเต็มที่”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ถือโอกาสในตอนที่พวกนั้นยังมาไม่ถึงส่งสารประกาศสงครามไปเถอะ!”
เย่เฉินตะลึงงัน “ประกาศสงคราม!”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “ใช่ ประกาศสงคราม ให้ทั้งทุ่งรกร้างได้รู้ถึงการมีอยู่ของเจ้า พวกเรามาสู้กันอย่างดุเดือดสักครานึงเถอะ!”
“ขอรับ!” เดิมทีในใจของเย่เฉินนั้นไร้ซึ่งความมั่นใจ แต่พอได้ยินคำพูดนี้ของมู่เฉียนซีเขาก็เลือดพล่านขึ้นมา
เจ้าเมืองอันที่ได้รับสารประกาศศึกก็ตะลึงงัน เขายิ้มแล้วกล่าว “ไอ้หนูนั่นส่งสารประกาศศึกให้กับข้า ช่างน่าสนใจ!”
“ทุ่งศิลาโกลาหลเหรอ?
