ัง ปัง!
และในขณะนี้มู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อีก็ได้พุ่งออกไปราวกับพายุสายฟ้า
แม้แต่ระดับมหาจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่หกในเมืองโกลาหลจะออกโรงเอง แต่ไม่นานนักก็ได้พ่ายแพ้ให้แก่กู้ไป๋อี
จนเมื่อพวกนางกำลังจะมาถึงประตูเมือง ชายชราผู้หนึ่งก็ได้ตะโกนขึ้น “ปิดประตูเมือง อย่าให้ใครก็ตามออกไปได้ มีผู้ทำให้นายน้อยได้รับบาดเจ็บสาหัส จะให้มันหนีไปไม่ได้เป็นอันขาด”
ครึ่ม!
ประตูเมืองได้ถูกปิดลง พวกเย่เฉินที่รอมู่เฉียนซีอยู่ด้านนอกตะลึงงัน
พวกเขาอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้แล้ว คงจะเกิดเรื่องใหญ่แล้วกระมัง!
มุมปากของมู่เฉียนซีแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็นออกมา “พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าปิดประตูเมืองแล้วพวกเราจะออกไปไม่ได้?”
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง!”
เรื่องการระเบิดประตูเมืองเช่นนี้ อู๋ตี้และเสี่ยวหงมิได้เคยทำมาแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ดังนั้นแล้วพวกมันจึงระเบิดประตูเมืองออกอย่างชำนาญการ
ตูม!
แม้ว่าประตูเมืองของเมืองแห่งความโกลาหลจะแน่นหนาเป็นอย่างมาก แต่เมื่อถูกพวกมันทั้งสองระเบิดพลังใส่อย่างบ้าคลั่งก็ได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
เมื่อผู้ดูแลความสงบของเมืองแห่งความโกลาหลเห็นรูใหญ่ที่เกิดขึ้นตรงประตูเมืองนั้น สีหน้าของพวกเขาก็ดำมืดยิ่งกว่าเดิม
“ตามไป จะให้พวกเขาหนีไปไม่ได้เป็นอันขาด”
นายน้อยถูกทำให้พิการ ประตูเมืองก็ถูกระเบิดออก นี่เป็นความอัปยศครั้งใหญ่อย่างแน่นอน
ที่จริงแล้วเจ้าเมืองแห่งความโกลาหลชินกับการที่บุตรของตนมักจะแต่งภรรย
