จ้าหมอนั่นไปแล้ว ต่อมาพวกเขาก็ควรที่จะรีบฝ่าออกจากเมืองไป
“อู๋ตี้ผู้ไร้เทียมทานในใต้หล้า!”
“เพลิงเผาสวรรค์!”
ตูม!
หยุดเอาไว้ไม่อยู่ พวกเขาไม่สามารถหยุดยั้งสองคนนั้นเอาไว้ได้
ทางด้านของมู่เฉียนซีได้เกิดความโกลาหลวุ่นวายขึ้น ส่วนทางด้านเย่เฉินนั้นก็ได้ช่วยเหยีนเซี่ยฉีออกไปได้แล้ว ทั้งใบหน้าของเหยียนเซี่ยฉีตอนนี้ล้วนเต็มไปด้วยความสุข
“พี่เย่ ข้ารู้ว่าท่านจะต้องมาช่วยข้า”
“ฉีเออร์ ข้าปล่อยให้เจ้าได้รับความทุกข์ทนเสียแล้ว”
“ข้าทำให้พี่เย่เป็นกังวลใจเสียแล้ว”
“……”
ทั้งสองก็ได้แสดงความรักต่อกันเช่นนี้จนกระทั่งไปถึงหน้าประตูเมือง เซียวโม่ได้ยินแล้วก็รู้สึกเข็ดฟันอยู่บ้าง
ตูม!
ในตอนนี้พวกเขาได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากทางใจกลางเมือง
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “คงไม่เกิดเรื่องกับเฉียนซีกระมัง! นายน้อยนั่นบ้ากามเป็นพิเศษ ถ้าหากว่าเขาเห็นเฉียนซีเข้าละก็เกรงว่า…”
เหยียนเซี่ยฉีอดเป็นห่วงมู่เฉียนซีไม่ได้ เย่เฉินจึงกล่าวขึ้น “สบายใจเถอะ! ยังมีท่านกู้อยู่”
กล้าที่จะมาโลภมากหวังในตัวนายท่าน ด้วยน้ำใจที่ท่านกู้มีต่อนายท่านแล้ว ท่านกู้จะไม่ปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน
“พวกเราออกจากเมืองไปก่อน!”
“ได้!”
ในวันนี้ถึงแม้ว่าเหยียนเซี่ยฉีจะเป็นหญิงสาวผู้ที่นายน้อยจะตบแต่งไปเป็นภรรยาน้อยผู้นั้น แต่ทว่าเหล่าทหารรักษาการณ์ที่เฝ้าประตูเมืองอยู่นั้นกลับมิได้รู้จักนาง ดังนั้นแล้วจึงได้ปล่อยให้พวกเขาออกจากเมืองไปได้อย่างสบาย ๆ
ปัง ป
