ยชน์ ตามฆ่าไอ้พวกเด็กขนหัวอ่อนเพียงไม่กี่คนก็ยังทำไม่ได้ ช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกเสียจริง!”
“ไปสืบมาว่าพวกมันเป็นใครกันแน่”
“ขอรับ!”
พวกมู่เฉียนซีได้กลับมาถึงยังเมืองเหยียนแล้ว เมื่อเจ้าเมืองเหยียนเห็นเหยียนเซี่ยฉีกลับมาอย่างปลอดภัย เขาที่ได้รับบาดเจ็บหนักอยู่นั้นก็ราวกับฟื้นคืนพลังเป็นปกติก็มิปาน
เย่เฉินกล่าว “ท่านพ่อตา เซี่ยฉีหายตัวไปพวกนั้นจะต้องสงสัยเป็นแน่ อีกไม่นานนักก็คงจะสืบสาวมาถึงตัวพวกเราได้ เมืองเหยียนไม่ใช่สถานที่ที่ควรจะอยู่ต่อนาน ข้าอยากจะพาเซี่ยฉีไปยังเมืองเหลย ที่นั่นค่อนข้างจะปลอดภัยมากกว่า”
เจ้าเมืองเหยียนเองก็มิได้รังเกียจคำเรียกขานนั้นแล้ว เขากล่าวตอบ “ได้! ทั้งหมดเอาความปลอดภัยของเซี่ยฉีเป็นหลัก”
“ไอ้บ้าเย่เฉิน!”
ขณะเดียวกันเจ้าเมืองอันก็สืบสาวราวเรื่องออกมาได้แล้ว
เจ้าเมืองแห่งความโกลาหลนั้นไม่เคยสนใจแม้ที่ที่อื่น ๆ ก่อความวุ่นวายน้อยใหญ่ขึ้น เมืองที่แข็งแกร่งและอยู่ที่จุดศูนย์กลางที่สุดของเขานั้น ไม่มีเมืองใดจะสามารถสร้างความคุกคามต่อเขาได้
แต่มาตอนนี้…
“คิดจริงหรือว่าเมื่อได้ไปซึ่งทางตะวันตกและทางใต้ของทุ่งรกร้างแล้วจะสามารถมาท้าทายกับเมืองแห่งความโกลาหลของข้าได้? ช่างไม่ประเมินกำลังตนเองเสียจริง”
“ทหาร! รวมพลยอดฝีมือทั้งหมด ข้าจะทำลายกลุ่มพันธมิตรที่เจ้าเย่เฉินนั่นสร้างขึ้นมา และจับสตรีสองนางนั้นมาชดเชยให้แก่บุตรของข้า”
และในตอนที่เขากำลังออกคำสั่งนี่เองก็พลั
