ปงามเป็นอย่างมาก
ในขณะที่ในใจของเขากำลังคิดถึงเหยียนเซี่ยฉีไปพลาง ตัวเขาเองก็เหลือบมองไปยังชาวเมืองที่มามุงดูอยู่รอบด้านไปพลาง
ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ได้พบกับเงาร่างของหญิงงามผู้หนึ่งในกลุ่มฝูงชนที่งดงามอย่างมิอาจหาผู้ใดเทียมได้
งดงาม ช่างงดงามยิ่งนัก!
หากกล่าวว่าเหยียนเซี่ยฉีคือผู้ที่งดงามอย่างมิอาจหาผู้ใดเทียบได้แล้วในโลกมนุษย์ เช่นนั้นหญิงงามผู้นี้ก็คงไม่นับว่าอยู่ในโลกมนุษย์เสียแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเห็นหญิงงามเช่นนี้ อันเหรินได้ลืมเรื่องการแต่งภรรยาน้อยในวันนี้ไปเสียแล้ว เขาได้หยุดม้าวิญญาณโลหิตฉับพลันไม่เดินหน้าไปต่อแล้ว
อันเหรินกระโดดลงมาจากม้าวิญญาณโลหิตตัวนั้นและมุ่งไปทางมู่เฉียนซีในทันใด
มู่เฉียนซีตะลึงค้าง หรือว่านางจะถูกจับได้เสียแล้ว
นั่นเป็นไปไม่ได้!
มู่เฉียนซียับยั้งที่จะไม่ลงมือ และอันเหรินก็ได้เดินเข้ามาถึงเสียแล้ว
เงาร่างสีขาวเงาหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นข้างกายของมู่เฉียนซี กระบี่ยาวของกู้ไป๋อีได้ยกขึ้นขวางที่ด้านหน้าตัวของมู่เฉียนซี
สายตาที่คนผู้นั้นมองมายังนาง เขาไม่ยินดีกับมันเป็นอย่างมาก
อันเหรินกล่าวขึ้น “แม่นาง ข้ามิได้มีเจตนาไม่ดี! ข้า…ข้านั้นรักแม่นางตั้งแต่แรกพบเห็น และอยากที่จะสู่ขอแม่นางเป็นภรรยา”
อันเหรินมองมู่เฉียนซีด้วยแววตาหลงใหล ในตอนนี้กู้ไป๋อีอยากที่จะบั่นเศียรของเขาให้ร่วงลงดินไปในคราเดียว
เหล่าผู้คนต่างเกิดความสับสนงงงวยขึ้น ครานี้ได้มีละครสนุก
