ข็มยาหลายเข็มปักเข้าตรงหัวใจของเจ้าเมืองเหยียน ฉับพลันพลังชีวิตของเขาก็เริ่มกลับมาดีขึ้น
ฤทธิ์ของยาไม่ได้ผลพอ เพราะตอนนี้เจ้าเมืองเหยียนไม่มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เย่เฉิน เจ้าพูดอะไรให้ท่านเจ้าเมืองเหยียนวางใจสักหน่อยสิ”
เย่เฉินเดินไปข้างเตียงเจ้าเมืองเหยียนและกล่าวว่า “ท่านพ่อตา…”
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ของเย่เฉิน ชีพจรชีวิตของเจ้าเมืองเหยียนก็แข็งแกร่งขึ้นมาไม่น้อย
เพียงแต่ว่านี่เป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าเมืองเหยียนโกรธมาก!
“ข้าจะพาเซี่ยฉีกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้ เซี่ยฉีจะเป็นภรรยาของข้า ท่านพ่อตาต้องกลับมาแข็งแรงและรอดื่มสุรามงคลของพวกเรานะ”
“ข้าจะต้องทำให้ได้ ท่านพ่อตาต้องเชื่อข้า!”
คำพูดของเย่เฉินดูเหมือนจะทำให้เจ้าเมืองเหยียนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
จากนั้นการรักษาในลำดับต่อไปของมู่เฉียนซีก็ราบรื่นขึ้น หลังจากว่าที่พ่อตาพ้นขีดอันตรายแล้ว เย่เฉินก็กล่าวถามพ่อบ้านของจวนเจ้าเมืองว่า “ตกลงมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”
.
.
