ผิด ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
คนของสำนักขวางโซ่ววิ่งหนี มู่เฉียนซีและพวกก็นำกำลังคนตามไล่ตาม
ถึงอย่างไร คนของสำนักขวางโซ่วก็ไม่ใช่คนที่อ่อนแอ หากพวกเขาตั้งมั่นที่จะสู้แล้วละก็ พวกเขาไม่ยอมให้ฝ่ายตรงข้ามได้รับชัยชนะเป็นแน่
ทว่า ในใจของพวกเขาตอนนี้คิดเพียงแค่จะถอยหนี ต่อให้ขวางก็ไม่อาจขวางได้
สุดท้ายก็ทำได้แค่มองดูพวกเขาวิ่งหนีไปอย่างเหน็ดเหนื่อย หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่สามารถไล่ตามไปทัน มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “เอาล่ะ ไม่ต้องไปแล้ว!”
ครั้นแล้วพวกเขาจึงหันหลังกลับไปยังเมืองหนานอวี่ เจ้าเมืองหนานอวี่เห็นเช่นนี้ก็หวาดกลัวจนตัวแข็งทื่อไป
กองกำลังที่มาช่วยก็ได้ถอยหนีไปแล้ว เขาจะทำเช่นไรได้อีกเล่า ไม่มีทางสู้ได้อยู่แล้ว!
“อย่าฆ่าข้า ข้ายอมจำนนแล้ว ข้ายอมจำนนแล้ว…”
หากพวกเขายืนหยัดที่จะสู้ มู่เฉียนซีและพวกก็ยังต้องลงแรงต่อสู้อีก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะยอมจำนนอย่างง่ายดายเช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อยอมจำนนแล้ว ก็ทำตัวดี ๆ หน่อยนะ”
คว้าเมืองหนานอวี่มาได้ง่ายกว่าที่พวกเขาจินตนาการเอาไว้มาก
ทว่า การที่คนของสำนักขวางโซ่วหนีไปเช่นนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง
การโจมตีเมืองได้รับชัยชนะมาแล้ว ต่อไปก็เริ่มยึดของที่ได้มาจากการชนะศึก จากนั้นก็เริ่มควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด
ยึดครองเมืองทางตะวันตกและทางใต้ของทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่มาได้ในระยะเวลาอันสั้น ช่างดียิ่งนั
