คมธนูอันแหลมคมแทงทะลุหัวใจของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าสำนักขวางโซ่ว
เขามองไปที่บุรุษชุดขาวผู้เย็นชาไร้ความปรานีที่ดึงคันธนูผู้นั้นด้วยความหวาดผวา ขะ เขา…
เหตุใดเขาถึงได้คุ้นหน้าคุ้นตาบุรุษผู้นี้มาก!
เนื่องจากเขากำลังตกตะลึงพรึงเพริดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ เมื่อคิดจะหลบหลีกนั้นมันก็สายไปเสียแล้ว
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เป็นอะไร ทว่า สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่เขานั่งอยู่นั้นกลับถูกแทงทะลุหัวใจด้วยคมศรธนูเสียแล้ว
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้ตายไปแล้ว เจ้าสำนักขวางโซ่วรีบกระโดดลงมาจากกลางอากาศ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! คมธนูหลายดอกโจมตีเข้ามาอีกครั้ง เขารีบหลบหลีกการโจมตีนั้น
เจ้าสำนักขวางโซ่วลุกลี้ลุกลนเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่มีทางมาปรากฏตัวที่นี่ได้ เขาไม่มีทางมาลงมือช่วยเมืองเล็ก ๆ ที่เป็นเพียงแค่กองกำลังระดับสองในทุ่งรกร้างนี้อย่างแน่นอน นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!
เขาต้องการจะขยับเข้ามาใกล้เพื่อดูให้แน่ใจว่าตกลงแล้วบุรุษชุดขาวผู้นั้นใช่คนที่เขาคิดอยู่หรือไม่
หากว่าใช่แล้วล่ะก็…
เมื่อหลบหลีกการโจมตีของกู้ไป๋อีได้แล้ว เจ้าสำนักขวางโซ่วก็เคลื่อนไหวไปทางกู้ไป๋อี ทันใดนั้นเองรูม่านตาของเขาก็หดตัวลง รูปร่างหน้าตารูปงามอย่างไร้ที่ติราวกับรูปปั้นหิมะเช่นนี้ ลักษณะท่าทางที่ดูสง่าและสูงศักดิ์เช่นนี้ ไม่มีผู้ใดสามารถเลียนแบบเขาได้แน่นอน
.
.
