เรื่อย ๆ จนถึงกระดูกไหปลาร้า
“จิ่วเยี่ย อย่า…จะ เจ้า ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” มู่เฉียนซีโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“ข้าจะเชื่อฟังซี ข้าจะรีบหาที่อยู่ของเผ่ามังกรและคัมภีร์หมื่นคำสาปให้เร็วที่สุด แต่ตอนนี้ซีเชื่อฟังข้าได้หรือไม่…”
“ให้ความร่วมมือกับข้า!” หกคำสุดท้ายนี้ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งอันน่าหลงใหล
เขาคุ้นเคยทุกซอกทุกมุมบนเรือนร่างของนาง เมื่อริมฝีปากสัมผัสเรือนร่างก็ยิ่งคุ้นเคยมากขึ้นทำให้มู่เฉียนซีแทบจะทนไม่ไหว
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ร่างของมู่เฉียนซีก็ยิ่งควบคุมเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
เป็นจริงอย่างที่จิ่วเยี่ยได้พูดเอาไว้ ความรู้สึกไม่อาจห้ามได้ นางจึงให้ความร่วมมือกับเขา
ทว่า เหตุใดนางถึงรู้สึกว่า นางยังล้างคำสาปให้จิ่วเยี่ยไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่านางแทบจะต้องคำสาปของจิ่วเยี่ยเข้าแล้ว
อือ! ทว่า จิ่วเยี่ยยังไม่พึงพอใจมากนัก เขากล่าว “ซีต้องร่วมมือมากกว่านี้!”
.
.
