ามองกลุ่มคนที่อยู่ใต้กําแพงเมืองด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ และสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นต่างก็ปล่อยกลิ่นอายอันชั่วร้ายออกมา
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “ท่านผู้นําตระกูลเย่ ท่านเจ้าเมืองและท่านมู่ไม่ได้อยู่ในเมือง สถานการณ์ของพวกเราในตอนนี้ย่ำแย่มาก! ”
ผู้เฒ่าเย่กล่าว “ไม่ว่าอย่างไร เราก็จะเสียเมืองไปไม่ได้ต้องยืนหยัดจนกระทั่งเฉินเอ๋อร์และคนอื่น ๆ จะกลับมา”
กองทัพกําลังใกล้เข้ามา นําโดยชายหนึ่งคนและหญิงหนึ่งคน
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “เป็นเจ้าตงกัวนั่น เขาหวนกลับมาแก้แค้น”
สีหน้าของตงกัวมืดมนอย่างหาที่เปรียบมิได้ “ให้โอกาสพวกเจ้าเปิดประตูเมืองแล้วยอมแพ้ซะ ข้าอาจไว้ชีวิตได้ เพียงแค่ฆ่าคนข้างกายของสตรีผู้นั้นก็พอแล้ว มิฉะนั้นทั้งเมืองจะไม่เหลือไว้! ”
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “ตงกัว เจ้าคิดว่าคําพูดของเจ้าเชื่อถือได้หรือ? แม้ว่าวันนี้จะต้องตาย ข้าก็จะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ”
ตงกัวกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ฆ่าพวกมันทั้งหมดซะ!”
“ฆ่ามันซะ!”
“โฮกก!”
กลิ่นอายสังหารของคนจากสำนักขวางโซ่วนั้นน่ากลัวมาก สัตว์ศักดิ์สิทธิ์คํารามลั่น!
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “ฆ่า!”
“สู้มัน!”
ไม่นานก็เข้าสู่การต่อสู้
ด้วยความเหนือกว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่มิได้ธรรมดาทั่วไปแล้ว เป็นเพราะกลิ่นอายของจิ่วเยี่ยน่ากลัวยิ่งนัก ไท่อีเองก็เงียบสงบเป็นอย่างมาก
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีไม่ลืมเจ้าหมอนี่ที่หาความวุ่นวายมาให้แน่ นางจึงถามขึ้น “ชิงมู่ เ
