กับคู่ต่อสู้ที่มีพลังระดับเจ็ดลงมาได้เท่านั้น หากเป็นระดับสูงกว่านี้ก็ยากที่จะรับมือได้
เย่เฉินที่ตกอยู่ในความอาฆาตแค้นเมื่อครู่ ในตอนนี้ก็ได้สติและกลับมาสงบอีกครั้ง เขากล่าว “หากพวกเจ้าฆ่าพวกของข้าแล้วล่ะก็ ไม่ว่าสิ่งใดพวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ไป”
เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้ว คนเหล่านั้นก็ไม่ได้ลงมืออย่าโหดเหี้ยมหรือคิดจะฆ่าพวกเขาอีกต่อไป
คนเหล่านั้นมองไปที่เย่เฉิน ก่อนจะกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเจ้ารู้ เช่นนั้นสิ่งที่พวกข้าต้องการก็คงจะอยู่ที่เจ้าเป็นแน่”
“พวกเจ้าอยากได้แผนที่ม้วนไผ่โบราณของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์ใช่ไหมล่ะ พวกเจ้าเสาะหาในตระกูลเย่ของข้ามาตั้งนานแต่ก็หาไม่เจอสักที อยากรู้ใช่หรือไม่ว่าตกลงแล้วมันอยู่ที่ไหนกันแน่?”
อันที่จริงแล้วแผนที่ม้วนไผ่โบราณของตระกูลเย่นั้นหายไปตั้งนานแล้ว
ต่อให้ตระกูลเย่ถูกทำลายล้าง แต่คนเหล่านี้ก็ไม่มีทางได้อันใดไป
อีกอย่าง ต่อให้มีแผนที่ม้วนไผ่โบราณนั้นแล้วอย่างไรเล่า
นายท่านหม้อเทพนิรันดร์ได้ยอมรับผู้เป็นนายไปแล้ว ต่อให้พวกเขามีแผนที่ครบก็ไม่สามารถตามหานายท่านหม้อเทพนิรันดร์ได้
“ใช่ พวกเราต้องการแผนที่ม้วนไผ่โบราณของหม้อเทพนิรันดร์”
เย่เฉินกล่าว “ของล้ำค่าชิ้นนั้นอยู่ในคลังเก็บของล้ำค่าในตระกูลเย่ พวกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเจ้า เพียงแต่ขอแค่พวกเจ้าไว้ชีวิตพวกข้า ข้าจะพาพวกเจ้าไปที่คลังเก็บของล้ำค่านั้น”
พวกเขาหัวเราะชอบใจขึ้นก่อนจะกล่าวว่า “
