เมื่อคนของสำนักต้าเหยี่ยนเหล่านั้นรับรู้ได้ถึงสายตาของกู้ไป๋อีพวกเขาก็อดที่จะตัวสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้
ศิษย์พี่หลิวผู้นั้นกล่าวว่า “เจ้า เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้นะ ข้าเป็นศิษย์สายตรงของท่านเจ้าสำนักของสำนักต้าเหยี่ยน ในร่างของข้ามีวิญญาณแยกร่างของท่านอาจารย์อยู่ หากเจ้าฆ่าข้า สำนักต้าเหยี่ยนของข้า…”
เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นคำพูดที่เปล่าประโยชน์ อีกฝ่ายมีหอปี้ลั่วคอยหนุนหลังอยู่ แม้แต่คนของตำหนักตงจี๋ก็กล้าลงมือฆ่า กับพวกเขาแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
ทันทีที่มือของมู่เฉียนซีขยับขึ้น เข็มยานับไม่ถ้วนก็ได้พุ่งออกไป
ตุบ ตุบ ตุบ! ร่างของคนเหล่านั้นล้มลงไปกับพื้นทีละคน ๆ
เซียวโม่กล่าวถามว่า “เฉียนซี นี่เจ้าจะฆ่าพวกมันแล้วจริง ๆ เหรอ”
“ไม่ได้ฆ่า ก็แค่ทำให้พวกมันลืมเลือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปก็เท่านั้น ข้าเองก็ไม่อยากจะตั้งตนเป็นศัตรูกับกองกำลังระดับสองหรอก”
เพียงแต่ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางไม่อยากให้แพร่งพรายออกไป มิเช่นนั้นจะนำพาความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นมาได้
สายตาของมู่เฉียนซีจับจ้องไปที่เซียวโม่ เซียวโม่เห็นเช่นนี้ก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้น เขากล่าว “ขะ ข้า ข้าไม่จำเป็นต้องทำให้เจ้าสิ้นเปลืองพิษหรอก! ข้าจะรูดซิบปากให้สนิทไม่พูดออกไปแน่นอน”
เย่เฉินกล่าว “ดูท่าทางเจ้าหมอนี่แล้วก็คงจะเป็นพวกที่ห้ามปรามปากตัวเองไว้ไม่ได้ นายท่าน ทางที่ดีควรจะฆ่าปิดปากเขาเสีย”
เซียวโม่หันไปมอง
