หรือว่า…
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของเย่เฉิน!
พวกเขาจ้องมองเย่เฉินกับมู่เฉียนซีอย่างพิจารณา และกล่าวว่า “พวกข้ารอมานานหลายปีแล้ว ในที่สุดค่ายกลบ้านั้นก็เปิดสักที แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีคนเดินเข้ามาที่นี่ได้”
“ผู้ที่รู้เขตต้องห้ามของตระกูลเย่ เกรงว่าจะมีเพียงแค่คนของตระกูลเท่านั้น ปลาที่เล็ดลอดหนีออกไปจากอวนได้ในตอนนั้น นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะว่ายมาหาถึงที่เช่นนี้ นี่นับว่าเป็นการเก็บเกี่ยวที่ดีที่สุดของพวกเราในเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาเลยก็ว่าได้”
เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้าเป็นพวกคนเหล่านั้นที่ทำลายตระกูลเย่ของข้า นี่พวกเจ้ายังไม่ตายอีกเหรอ?”
“เมื่อค่ายกลนั้นได้ปรากฏขึ้น พวกข้าก็ออกไปไม่ได้ แต่ที่นี่มีของกินของใช้ ด้วยพลังความแข็งแกร่งของพวกข้าแล้ว อยู่ที่นี่ไม่มีทางตายแน่นอน แต่นึกไม่ถึงว่าตระกูลเย่ของเจ้าจะใช้ค่ายกลกักขังพวกข้าไว้นานถึงเพียงนี้ พวกข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด…”
ตูม! ในขณะที่กล่าวนั้น พวกเขาก็ลงมือแล้ว
