สาวผู้นั้นเป็นคนอันตรายมาก นางกล่าว “พวกเจ้าระวังตัวด้วย”
คนที่สามารถลอบทำร้ายจิ่วเยี่ยได้นั้นต้องรับมือยากแน่นอน
จื่อโยวยิ้มแย้มราวกับกลีบบุปผาบานสะพรั่ง “คนงามเป็นห่วงข้า ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก!”
“เจ้าคิดเข้าข้างตัวเองมากไปแล้ว นายหญิงเป็นห่วงข้าต่างหาก” ซิงเฉินกล่าว
ครั้นแล้วจื่อโยวกับซิงเฉินจึงนำพาคนของหอปี้ลั่วจากไป และในสนามรบที่เป็นหลุมเป็นบ่อนี้ในตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่มู่เฉียนซีกับพวก และคนของสำนักต้าเหยี่ยนเหล่านั้น
ในตอนนี้คนของสำนักต้าเหยี่ยนเหล่านั้นได้แต่นิ่งอึ้งตะลึงค้างจนแขนขาไร้เรี่ยวแรง การต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ และคนที่แข็งแกร่งจนน่าเกรงกลัวเช่นนี้ พวกเขาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน
และในตอนนี้เองกู้ไป๋อีก็ได้สติฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาหันไปมองที่คนเหล่านั้นและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณหนูใหญ่ คนเหล่านี้ปล่อยไว้ไม่ได้!”
