อยซิงเฉิน คารวะนายหญิง”
กู้ไป๋อีตกตะลึงไปเล็กน้อย เขารู้จักตัวตนของบุรุษผู้นั้น ราชาจิ่วเยี่ยแห่งคุกโลหิต
ชื่อนั้นที่หากเป็นผู้อื่นได้ยินเข้าก็ประหนึ่งเหมือนกับตกนรก
คนผู้นั้นเรียกมู่เฉียนซีว่านายหญิง เกรงว่าคนผู้นั้นจะเป็นลูกสมุนใต้บัญชาของจิ่วเยี่ย
คนของราชาจิ่วเยี่ยได้ปรากฏตัวขึ้นในแดนตะวันออก!
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “สวัสดี ซิงเฉิน นึกไม่ถึงเลยว่าข้างกายของเขาจะมีลูกสมุนที่น่ารักเช่นนี้”
มู่เฉียนซีนึกว่าที่ข้างกายของจิ่วเยี่ยนั้นคงมีแต่พวกโรคจิตอย่างสุดขีดดั่งเช่นจื่อโยว ไม่ก็เป็นพวกที่มีบุคลิกเหมือนคนของตำหนักเป่ยหาน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีผู้ที่มีลักษณะน่ารักเช่นนี้
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี ใบหน้าของซิงเฉินนั้นก็ได้กลายเป็นสีแดงอมชมพูขึ้นมา นั่นยิ่งเพิ่มความน่ารักเข้าไปอีก
จื่อโยวทำได้เพียงกลอกลูกตาอยู่ด้านข้าง ซิงเฉินจะไร้ซึ่งพิษภัยเช่นนี้ก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าจิ่วเยี่ยกับสตรีที่จิ่วเยี่ยปักใจรักอย่างลึกซึ้งเท่านั้น
สำหรับผู้อื่นแล้ว เขาเปรียบได้กับอาวุธสังหารแห่งโลกมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นปากนั้นหรือว่าค้อนนั่นของเขาก็ตาม
มู่หรูเหยียนกล่าว “เจ้าเป็นใครกันแน่? ขอให้พวกเจ้าจงอย่าได้เข้ามาเกี่ยวพันในเรื่องความแค้นส่วนตัวของข้ากับมู่เฉียนซี ข้าคิดว่าพวกเจ้าเองก็ไม่อยากที่จะเป็นศัตรูกับตำหนักตงจี๋ของพวกเราเพียงเพราะสตรีผู้หนึ่งหรอกกระมัง?”
