กล่าวว่า “เจ้า นี่เจ้าเป็นใคร?”
“เมื่อคืนก็เจอกันแล้ว เจ้ายังไม่รู้จักอีกเหรอ?” เย่เฉินยิ้มพลางกล่าว
“เจ้าคือคนผู้นั้นเหรอ คุณพระช่วย! คนเดียวกันหรือนี่? ยานั่นวิเศษเกินไปแล้ว ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น แต่กลับไม่มีแผลเป็นหลงเหลืออยู่เลยสักนิด”
“ยานั้นของเจ้าซื้อมาจากที่ใดกันแน่ ข้าก็อยากจะซื้อเอาไว้สักหน่อย เวลาที่ข้าโดนท่านพ่อตี ข้าจะได้ไม่ต้องหลบหน้าหลบตาผู้คนเป็นเดือน ๆ อีก!”
เซียวโม่กล่าวด้วยท่าทางหวาดกลัว เย่เฉินกล่าว “ประเดี๋ยวนายท่านตื่น เจ้าก็บอกนางก็แล้วกัน ข้าจะออกไปฝึกฝนแล้ว”
วันต่อมามู่เฉียนซีไปฝึกฝนต่อ แต่เซียวโม่กลับเป็นเหมือนหางติดก้นก็มิปาน ตามนางไม่ยอมเลิกรา!
“จักรพรรดิแห่งภูตระดับห้าเก่งกาจถึงเพียงนี้เลยเหรอ ช่างน่าทึ่งเกินไปแล้ว!” เซียวโม่กล่าวด้วยความตกใจ
ในตอนนี้เอง กระบี่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเย็นยะเยือกก็ได้ทาบลงบนคอของเซียวโม่
“ไสหัวไปซะ!”
เซียวโม่รู้สึกมาตลอดว่าความหล่อเหลาของเขานั้นมักจะทำให้ผู้คนหลงรัก นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีวันนี้ด้วย วันที่มีคนเกลียดชังเขาเช่นนี้
เซียวโม่แสยะมุมปากและกล่าวว่า “ความหึงหวงของบุรุษนี่น่ากลัวเสียจริงเลย แม่นางมู่ เจ้ารีบมาสนใจเขาหน่อยสิ!”
มู่เฉียนซีที่เดิมทีกำลังรับมืออยู่กับสัตว์วิญญาณ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเซียวโม่เข้า กระบี่ในมือก็แทบจะร่วงลงพื้นดิน
คนเย็นชาอย่างเสี่ยวไป๋เนี่ยนะจะมีความรู้สึกหึงหวง คุณชายเซียวกำลังกล่
