นซีก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “เย่เฉิน ข้าคิดหาวิธีอื่นออกแล้ว ไม่ต้องให้เจ้าออกไปท้าทายศัตรูแล้ว เจ้าพักผ่อนเถอะ วันพรุ่งค่อยว่ากัน”
“อืม!” เย่เฉินพยักหน้าพลางกล่าว
เช้าวันต่อมา รอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าเย่เฉินก็หายไปแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เย่เฉิน เจ้าน่าจะรู้ดีกระมังว่าเส้นทางเข้าไปในตระกูลเย่เส้นทางใดที่มีคนใช้มากที่สุดหรือเส้นทางใดที่จำเป็นต้องผ่าน”
เย่เฉินพยักหน้า “มีอยู่เส้นทางหนึ่งที่จำเป็นต้องผ่าน คิดจะเข้าไปในหุบเขาตระกูลเย่ จะต้องเดินผ่านเส้นทางนั้น”
“ดี พวกเราไปที่นั่นกันก่อน”
ครั้นแล้วพวกเขาก็มาถึงเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่านเส้นทางนี้อย่างรวดเร็ว เส้นทางนี้ไม่ได้เป็นเส้นทางที่กว้างเลย
เมื่อมู่เฉียนซีหยุดก้าวเท้าลง เซียวโม่ก็ถามขึ้นว่า “ต่อไปจะทำเช่นไรกันต่อ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ก็เฝ้าทางเข้าเส้นทางนี้เอาไว้นะสิ ยังจะทำอันใดล่ะ นี่พวกเจ้ายังคิดไม่ออกเหรอ?
