มายปานนี้!”
“พระเจ้า! ตะขาบเหล่านี้มีพิษ!”
“ช่วยด้วย!”
ทั่วทั้งเมืองซีเจว๋ในตอนนี้ได้กลายเป็นเมืองตะขาบไปแล้ว บนพื้นเต็มไปด้วยตะขาบที่คืบคลานอย่างหนาแน่น
ตูม ปัง ปัง!
พวกเขาพยายามโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ทั้งใช้ดาบฟัน ทั้งใช้ไฟเผา แต่ก็ยังคงถูกตะขาบเหล่านี้ห้อมล้อมเอาไว้ และตะขาบเหล่านี้ก็ยังคงคืบคลานออกมาอย่างต่อเนื่อง
ส่วนคนของสำนักขวางโซ่วเหล่านั้นก็ไม่ได้เข้ามาพัวพันกับพวกเขาแล้ว แต่รีบหนีเอาชีวิตรอดออกไปจากเมืองอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมลง “เจ้าตงกัวนั่นเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอม ช่างต่ำทรามยิ่งนัก!”
ถึงแม้ตงกัวจะคิดว่าแผนการในครั้งนี้ของเขาจะไม่มีทางผิดพลาด แต่เพื่อหลีกเลี่ยงความพ่ายแพ้ เขาจึงได้ทิ้งสิ่งนี้เอาไว้!
หากพ่ายแพ้ ตะขาบพิษก็จะถูกปล่อยออกมาทำลายเมืองซีเจว๋ทั้งเมือง ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก
ตอนนี้พวกมู่เฉียนซีไม่มีศัตรูของสำนักขวางโซ่วแล้ว มีเพียงแค่ตะขาบพิษตรงหน้าเหล่านี้ที่ยังคงพัวพันอย่างไม่ยอมเลิกราอยู่ ตอนนี้เองมู่เฉียนซีจึงได้หาที่ที่สงบที่หนึ่ง
นางกล่าวกับกู้ไป๋อีว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้าดูแลความปลอดภัยให้ข้า ข้าจะปรุงยาทำลายตะขาบเหล่านี้”
กู้ไป๋อีพยักหน้าพลางกล่าว “ได้!”
ถึงแม้ว่าตะขาบเหล่านี้จะมีพิษ อีกทั้งยังมีจำนวนมาก แต่การที่จะปรุงยาทำลายตะขาบออกมานั้นก็ไม่ได้ยากอะไร
มู่เฉียนซีได้ปรุงยาออกมาเป็นจำนวนมาก นางให้เย่เฉินเอายาเหล่านี้ไปมอบให้กับคนอื่น ๆ ไม่นานนักก็
