“ท่านเจ้าเมือง ท่านเองก็รู้ว่าพลังความสามารถของพวกเขาวิปริตนัก อีกทั้งยังใช้พิษเป็นและมีสัตว์พันธสัญญาอีกด้วย ยากยิ่งนักที่จะประมือด้วย!”
สิ่งที่พวกเขากล่าวมานั้นเป็นความจริงอย่างแน่นอน พวกเขานั้นมิเพียงแต่ไม่สามารถต่อกรด้วยได้เท่านั้น ซ้ำยังให้สองคนนั้นเชือดเอาได้ตามสบาย
“พวกเขาหนีไปด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส ในชั่วเวลาหนึ่งคงไม่สามารถที่จะกลับมาสร้างเรื่องขัดขวางได้ พวกเจ้ายังไม่ต้องติดตามไป วันนี้พักผ่อนเสียให้ดี วันรุ่งขึ้นยังมีเรื่องที่จะต้องทำอีก”
“ขอรับ!”
หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว รองเจ้าเมืองตงกัวก็ได้เดินเข้ามา
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าวขึ้น “ตงกัว เราฆ่าพวกเขาไม่สำเร็จ”
รองเจ้าเมืองตงกัวกล่าว “เดิมทีข้าก็รู้สึกว่าพวกเขานั้นมิอาจที่จะถูกฆ่าได้ง่ายดายเช่นนั้นอยู่แล้ว แต่ขอแค่เพียงพวกเขาไม่สามารถที่จะกลับมาได้ในวันพรุ่งนี้ก็พอแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นทั้งทุ่งรกร้างก็จะเปลี่ยนฟ้าใหม่แล้ว พวกเขาเองก็จะไร้กำลังที่จะทำอันใดได้แล้ว”
เจ้าเมืองซีเจว๋ตะลึงงัน “ฟ้าใหม่?”
ในตอนนี้เอง ตะขาบพิษตัวหนึ่งได้ปีนขึ้นไปบนขาของเจ้าเมืองซีเจว๋
เจ้าเมืองซีเจว๋รู้สึกขนลุกขนพองจึงหมายจะใช้พลังวิญญาณปกป้องร่างกาย
จึ๊ด! ตะขาบตัวนั้นได้กัดเขาไปหนึ่งคราก่อนที่เขาจะป้องกันได้ทัน
ทันใดนั้นสีหน้าของเจ้าเมืองซีเจว๋ก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวปนเทา ส่วนตะขาบตัวนั้นก็ได้กลับไปอยู่ในมือของรองเจ้าเมืองตงกัว
เจ้าเมืองซีเจว๋เบิกตากว้า
