งอย่างตกตะลึงมองที่ตงกัวแล้วกล่าว “ตงกัว เจ้ากำลังทำอะไร? เจ้า…พิษนี้มัน…”
“อ๊าก!” เจ้าเมืองซีเจว๋ร้องอย่างน่าอนาถ พิษของตะขาบนี้ทำให้เขาเจ็บปวดจนต้องลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น เส้นผมก็พันกันไปมาจนยุ่งเหยิง สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียว
“ข้าเชื่อใจเจ้ามากเช่นนั้น เจ้า…เจ้ากลับทำร้ายข้า…”
รองเจ้าเมืองตงกัวกล่าว “พื้นที่ทางตะวันตกของทุ่งรกร้างแห่งนี้ พวกเราสำนักขวางโซ่วยึดไว้แล้ว เกรงว่าท่านเจ้าเมืองจะยังคงไม่รู้ว่าข้าก็เป็นคนของสำนักขวางโซ่ว”
“เจ้า…เจ้า…”
นึกไม่ถึงเลยว่าข้างกายเขาจะมีแมงป่องพิษเช่นนี้อยู่ตัวหนึ่ง เจ้าเมืองซีเจว๋โกรธเสียจนตัวสั่น
“ทางที่ดีที่สุดท่านเจ้าเมืองเชื่อฟังคำสั่งของข้าแต่โดยดีเถอะ วันพรุ่งนี้จงควบคุมทุ่งรกร้างทั้งซีกตะวันตกเอาไว้ในมือ แล้วความเจ็บปวดเช่นนี้ท่านก็ไม่จำเป็นที่จะต้องแบกรับมันแล้ว ท่านเจ้าเมืองตอบรับหรือไม่?”
“ข้าไร้ซึ่งหนทางที่จะเลือกแม้แต่น้อย!”
เมื่อเจ้าเมืองซีเจว๋ได้ตัดสินใจแล้ว ในที่สุดความเจ็บปวดนั้นบนร่างกายของเขาก็ได้ยุติลง
“เจ้ามันหมาป่าตาขาว!”
แม้เขาจะรู้สึกเสียใจภายหลังแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว และบัดนี้เขาได้ตกเป็นหุ่นเชิดของตงกัว รองเจ้าเมืองที่เขาไว้ใจ และแน่นอนว่าตงกัวสามารถเอาชีวิตของเขาได้อย่างสบายเมื่อไหร่ก็ได้
หากรู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก มิสู้ให้เมืองเหลยเป็นผู้บัญชาการเสียยังจะดีกว่า จะดีร้ายอย่างไรเขาก็ยังมีอิสระ
วันต่อมาในการปร
