ะชุมที่จวนเจ้าเมือง เมื่อเวลามาถึงแล้ว เจ้าเมืองของเมืองเหลยและเมืองเหยียนที่ได้สำแดงความเป็นวีรบุรุษเป็นการใหญ่นั้นก็มิได้มาร่วมด้วย
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าวขึ้น “เมื่อครู่นี้ข้าได้ข่าวมาว่า เมื่อคืนคนของสำนักขวางโซ่วมาลอบสังหารคนของเมืองเหลยและเมืองเหยียน ในตอนนี้พวกเขายังคงหายสาบสูญ!”
ทุกคนเกิดความโกลาหลขึ้นมา “สำนักขวางโซ่วยังกล้ามาลงมือในเมืองซีเจว๋อีก”
“เจ้าเมืองเหลยไม่อยู่ เช่นนั้นแล้วใครจะเป็นผู้บัญชาการในครั้งนี้?”
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “ข้าจะเป็นเอง ทุกท่านเห็นเช่นไร?”
พวกเขาต่างร้องประท้วงขึ้น “ในครั้งนี้เมืองซีเจว๋ของพวกเจ้าแพ้แล้ว เอาอะไรมาให้เจ้าเป็น?”
“ใช่แล้ว! พวกเจ้าเมืองซีเจว๋มิใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด พวกเราไม่ยอมรับ!”
“พวกเราไม่ยอมรับ!”
ดวงตาของเจ้าเมืองซีเจว๋ส่องประกายอันเย็นวาบออกมา “พวกเจ้าไม่ยอมรับ เช่นนั้นก็ไปตายกันเสียให้หมดเถอะ!”
“ตงกัว จัดการ!”
รองเจ้าเมืองตงกัวได้นำยอดฝีมือจำนวนหนึ่งมาด้วยและมิพูดพร่ำอันใดก็ลงมือฆ่าพวกเขาในทันที
การนำพวกเขามารวมตัวกันที่เมืองซีเจว๋นี้ เดิมทีก็มิได้คิดที่จะให้พวกเขารอดออกไปอยู่แล้ว จัดการล้างบางพวกเขาเสียให้สะอาดเอี่ยมจากนั้นก็ควบคุมเมืองเหล่านั้นเอาไว้ในกำมือ
“อ๊าก!”
“พรวด!”
“……”
เดิมทีนี่เป็นการหารือเพื่อรับมือกับสำนักขวางโซ่วและเลือกผู้ที่จะมานำทัพ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้โลหิตจะไหลหลั่งดั่งสายน้ำ
เจ้าเมืองชางพบว่ามีบางอย่
