แต่พวกเขาก็ยังนับว่าเสียเปรียบอยู่ดี ความพ่ายแพ้เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาช้าเร็วเท่านั้น
ตูม! ศึกใหญ่ยังคงดำเนินต่อไป ทั้งจวนเจ้าเมืองซีเจว๋นั้นถูกทำลายราบคาบ
ในตอนนี้เอง ยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่ห้าสองคนที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดก็ได้พลันลงมือ
หนึ่งคนพุ่งไปทางเจ้าเมืองซีเจว๋ส่วนอีกคนมุ่งไปทางรองเจ้าเมืองตงกัว
“คนของสำนักขวางโซ่วทั้งหมดจงหยุด มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าพวกเขาสองคนนี้เสีย”
“เจ้า…”
“เจ้ากล้าดียังไงที่จะลงมือกับข้า!”
เจ้าเมืองซีเจว๋ตะลึงค้าง ส่วนดวงตาของรองเจ้าเมืองตงกัวได้สาดประกายอันเย็นวาบออกมา
เขามองไปยังเจ้าเมืองซีเจว๋แล้วกล่าว “ข้าว่าพวกเจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”
ตงกัวคิดว่าจะต้องเป็นเจ้าเมืองซีเจว๋เป็นแน่ที่สั่งให้พวกเขาทำเช่นนี้
เจ้าเมืองซีเจว๋รีบกล่าวอย่างร้อนรน “ข้าเปล่า ข้าเปล่า…”
“ในเมื่อเรื่องได้มาถึงขั้นนี้แล้ว เก็บตัวเจ้าไว้ก็ไม่จำเป็นแล้ว ตายไปเสียเถอะ!”
ตงกัวได้โคจรพลังในร่างกายของเขาขึ้นมาแล้วทำให้พิษที่อยู่ในร่างของเจ้าเมืองซีเจว๋ออกฤทธิ์
“อ๊าก!” เจ้าเมืองซีเจว๋ร้องออกมาอย่างน่าสังเวช
เขาเริ่มมีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดและดิ้นรนอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดอย่างทรมานมิสู้ตาย
ตงกัวกล่าว “เจ้าเมืองของพวกเจ้าได้ตายไปแล้ว ปล่อยข้าไปแล้วข้าจะมอบหนทางรอดให้แก่พวกเจ้า มิเช่นนั้น…”
“น่าเสียดาย! ผู้ที่พวกเขาเชื่อฟังนั้นมิใช่เจ้าเมืองซีเจว๋ หากแต่เป็นข้า…”
เสียงที
