“วันนี้ทุกคนก็เหนื่อยกันมามากแล้ว กลับไปพักผ่อนที่เรือนรับรองสักคืนเถอะ วันพรุ่งพวกเราค่อยมาปรึกษากันใหม่ ความแข็งแกร่งของสำนักขวางโซ่วนั้นน่ากลัวจริง ๆ หากพวกเราไม่ร่วมมือกัน เกรงว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน”
คนอื่น ๆ ก็ได้เห็นความร้ายกาจของสำนักขวางโซ่วแล้ว พวกเขาต่างพยักหน้าเห็นด้วยและกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองซีเจว๋กล่าวถูกแล้ว!”
“พวกเราต้องร่วมมือกัน อย่าให้สำนักขวางโซ่วนั่นกล้าลงมือกับพวกเราได้”
“……”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “เสี่ยวไป๋ เย่เฉิน พวกเราก็กลับไปพักผ่อนเถอะ!”
หากไม่พักผ่อนเอาแรงเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก็เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้พักแล้ว
ครั้นแล้วคนอื่น ๆ ก็ต่างพากันแยกย้ายไปเช่นกัน เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “ตงกัว ตามข้ามาที่ห้องตำรา”
รองเจ้าเมืองตงกัวกล่าว “ท่านเจ้าเมือง ท่านมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือขอรับ?”
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “เจ้าว่า ตกลงควรจะให้พวกเขาเป็นผู้บัญชาการหรือไม่?”
รองเจ้าเมืองตงกัวกล่าว “ท่านเจ้าเมือง เมืองซีเจว๋ของพวกเราเป็นถึงเมืองที่แข็งแกร่งอันดับหนึ่งในทุ่งหญ้ารกร้างแห่งนี้ เมืองเหลยที่เป็นเมืองเล็ก ๆ นั่น ถึงแม้ว่าจะมีอัจฉริยะฝีมือดีสองคน แต่ถึงอย่างไรรากฐานของพวกเขาก็ไม่ได้ ไม่มีผู้ใดที่จะเหมาะสมไปกว่าท่านแล้ว”
“แต่ว่า…ในตอนแรกพวกเราก็ได้กำหนดกฎเกณฑ์เช่นนี้ไปแล้ว หากข้ากล่าววาจากลับกลอก เกรงว่าพวกเขาจะทักท้วงขึ้นได้ สาวน้อยผู้นั้นกับชายชุดขาวผู้นั้นก็ร
