เมื่อเจ้าเมืองชางมองเห็นพวกมู่เฉียนซีก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
เขารีบให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาร่อนลงไปและอยู่ให้ห่างจากเจ้าเมืองหู่ที่กำลังระเบิดอารมณ์
แน่นอนว่าเจ้าเมืองหู่เองก็สังเกตเห็นพวกมู่เฉียนซีแล้ว เขากำหมัดเอาไว้แน่น บนมือของเขามีเส้นเอ็นปูดโปนขึ้นมา
“พวกเจ้าคงไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วกระมัง! กลับกล้าที่จะมาขัดขวางการโจมตีของข้า”
เจ้าเมืองชางกล่าว “เจ้าเมืองหู่ พวกเราล้วนแต่มาเมืองซีเจว๋เพื่อเข้าร่วมการประลองและเข้าร่วมทำการใหญ่เพื่อปราบสำนักขวางโซ่ว ข้ายังไม่ทันที่จะลงถึงพื้นเจ้าก็ออกมือโจมตีข้า เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เจ้าเมืองหู่เบิกตากว้างโพลงแล้วกล่าว “จะอย่างไรเล่า? บุตรชายคนเล็กของข้าตายในเมืองชางหมางของเจ้า แน่นอนว่าข้าจะต้องฆ่าเจ้าเพื่อระบายความแค้น”
“เจ้าก็จะไร้เหตุผลเกินไปแล้วกระมัง! ในคืนนั้นสำนักขวางโซ่วได้ลงมือกับเมืองชางหมางของข้า พวกเราชาวเมืองชางหมางก็ล้มตายไปไม่น้อย บุตรของเจ้าตายในเมืองชางหมางก็ต้องโทษได้แต่ว่าเขานั้นโชคไม่ดี แต่เจ้ากลับเอาความโกรธเกรี้ยวลามมาถึงข้า”
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเจ้าเป็นเจ้าเมืองชางหมาง ไม่มาชำระแค้นกับเจ้าแล้วข้าจะไปชำระแค้นกับใคร” เจ้าเมืองหู่นั้นไม่ว่าด้วยเหตุผลเลยแม้แต่น้อย
เขานั้นรู้ดียิ่งนักว่าไม่ใช่สำนักขวางโซ่วที่เป็นผู้ฆ่าบุตรชายของเขาอย่างแน่นอน แต่มันมีผู้อื่น
เจ้าบ้านี่รู้อยู่ชัด ๆ ว่าผู้ใดเป็นผู้ที่ฆ่าบุตรชายขอ
