างวันเย็นแต่ละมื้อกินหนึ่งเม็ด แล้วก็นี่เป็นยาฟื้นฟูวิญญาณ แล้วก็…”
หลังจากที่แนะนำตัวยาแต่ละตัวจนเสร็จสิ้นเรียบร้อย ตงหวงก็รู้สึกไม่ค่อยมีความสุขราวกับว่าจะขาดอะไรไป “ซีเอ๋อร์ นี่เจ้ากำลังจะทอดทิ้งปู่ไปหรือ?”
เพื่อภรรยา เขาอยู่ตัวคนเดียวมาเป็นเวลายาวนานนัก มาวันนี้มีหลานสาวผู้ที่เป็นห่วงเป็นใยอยู่ข้างกายของเขา เขาตัดใจไม่ลง
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านปู่ตงหวง ข้ายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ ก็เลยควรที่จะจากไปแล้ว”
ตงหวงเก็บอาการเสียใจนั้นเอาไว้ เขาถามขึ้น “ซีเอ๋อร์มีแผนที่จะทำอะไร?”
“หาตำแหน่งของเผ่ามังกรให้พบแล้วไปเอาคัมภีร์หมื่นคำสาปเล่มนั้นของเผ่ามังกร” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
ตงหวงถามต่อ “แล้วหลังจากที่หาคัมภีร์นั้นของเผ่ามังกรพบแล้วเล่า? บางทีคัมภีร์หมื่นคำสาปส่วนนั้นของเผ่ามังกรอาจจะไม่มีบันทึกเกี่ยวกับคำสาปของเจ้าหนูนั่น หรือไม่ก็มีบันทึกไม่ครบ อย่างไรเสียมันก็มีตั้งสามส่วน”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ไปหาเผ่ากินเลนไม่ก็เผ่าหงส์”
“ในเมื่อกุญแจเทพเผ่ามังกรอยู่ในมือของเจ้า ข้าก็จะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ข้าเตรียมตัวที่จะออกเดินทางไปค้นหาคัมภีร์หมื่นคำสาปส่วนนั้นของเผ่าหงส์ หากทันทีที่มีข่าว ข้าไม่รู้ว่าข้าจะสามารถไปส่งข่าวบอกเจ้าได้ที่ไหน?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านปู่ตงหวง ท่านสามารถไปส่งข่าวที่หอหมอปีศาจได้ ข้าคิดว่าคงอีกไม่นานนักหอหมอปีศาจก็จะมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากไปทั่วโลกทั้งสี่ทิศ
