งานในทันทีหรือ?”
แม้ว่ากู้ไป๋อีจะไม่ชอบเป็นอย่างมาก แต่มู่เฉียนซีก็ได้พาตัวเขาเข้าไปยังกลุ่มคนที่แออัดกันอยู่เสียแล้ว
จนเมื่อพวกเขามาถึง คนที่ยืนอยู่ด้านล่างของเวทีประลองก็มีจำนวนไม่น้อยแล้ว
หลังจากคนของจวนเจ้าเมืองกล่าวปราศรัยไปแล้ว หญิงสาวในชุดสีขาวก็ได้เดินเข้ามา ทรวดทรงของนางนั้นเย้ายวนยิ่งนัก แต่นางก็มิได้กล่าวอันใด
น่าเสียดายที่ใบหน้านั้นถูกปิดเอาไว้ด้วยผ้าคลุมสีขาว ทำให้ไม่มีใครมองเห็นใบหน้าอันแสนงดงามนั้น
คุณหนูใหญ่แห่งจวนเจ้าเมืองกล่าวขึ้น “วันนี้ ผู้ที่ได้รับชัยชนะในการประลองครั้งนี้และกลายเป็นสามีของข้าถึงจะได้เห็นใบหน้าของข้า ข้าหวังว่าสามีในอนาคตของข้าจะมิเป็นเพียงอัจฉริยะบรรลือโลกผู้หนึ่งเท่านั้น อีกทั้งยังจะต้องเป็นผู้แข็งแกร่งผู้หนึ่ง”
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านกระโปรงและผ้าคลุมหน้าของคุณหนูใหญ่ มีกลิ่นหอมชนิดหนึ่งลอยมา นั่นยิ่งทำให้จิตวิญญาณของผู้ที่คิดจะเข้าร่วมการประลองเหล่านั้นลุ่มหลงล้มครืนอย่างไม่เป็นท่ามากเข้าไปกว่าเดิม
เมื่อปลายจมูกของมู่เฉียนซีขยับ นางก็ได้กล่าวกับกู้ไป๋อี “ไป๋อี เจ้าดูสิ! ช่างเป็นคนงามที่งดงามอะไรเช่นนี้! ถ้าเจ้าขึ้นไปเข้าร่วมการประลอง คนเหล่านี้ล้วนแต่มิใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าและเมื่อถึงตอนนั้นเจ้าสามารถที่จะอุ้มสาวงามกลับมาด้วยได้”
เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ของมู่เฉียนซี สีหน้าของกู้ไป๋อีก็มืดครึ้มลงพลัน ดวงตาที่ใสและเย็นยะเยือกแฝงไปด้วยแววตาแห่งความโกร
