้ซีกินอีก ถ้าหากซีจะกินก็จะกินได้แต่ที่ข้าทำเท่านั้น”
วันนั้นที่ได้ถูกมู่เฉียนซีป้อนอาหารสุดดำมืดเข้าไป เขาที่เคยกินแต่อาหารที่ล้ำค่าแห่งทะเลและภูเขามาจนชินโดยตลอดจะไปรู้สึกว่ามันอร่อยได้อย่างไร แต่เป็นเพราะซีป้อนต่างหากเรื่องทั้งหมดนั้นมันเลยไม่เหมือนกัน
ตงหวงกล่าว “จะดีร้ายอย่างไรเจ้าก็ไว้หน้าข้างบ้าง! เจ้าเองก็มิใช่ว่าเหมือนกันรึ ยังจะมีคุณสมบัติมาว่าข้าอีกเหรอ?”
ให้จับกระเพาะของซีคงจับเอาไว้ไม่ไหว แต่ทว่าทั้งตัวของนางนั้นล้วนเป็นของเขา อย่างไรก็หนีไม่พ้น
เดิมทีมู่เฉียนซีนึกว่ามื้อเที่ยงของวันนี้จะเป็นอาหารอันดำมืดที่ท่านปู่ตงหวงกับจิ่วเยี่ยร่วมกันทำ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าอาหารที่มาส่งนั้นจะเป็นอาหารอันชวนเลิศรสที่มากมาย
เถ้าแก่กล่าว “คุณหนูใหญ่ หอดำของพวกเราได้เชิญพ่อครัวที่ดีที่สุดมา ต่อจากนี้ไปเขาจะทำอาหารให้กับคุณหนูใหญ่โดยเฉพาะ หวังว่าคุณหนูใหญ่จะชอบ”
มู่เฉียนซีถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โชคดีที่มิได้น่ากลัวเหมือนดั่งที่นางจินตนาการเอาไว้
จิ่วเยี่ยอยู่เป็นเพื่อนมู่เฉียนซีที่หอดำอยู่หลายวัน เพราะมู่เฉียนซีต้องปรุงยาให้กับตงหวงเขาจึงมิได้ทำอะไรอุกอาจ
แต่หลังจากที่อาการของตงหวงเริ่มมั่นคง จิ่วเยี่ยก็ไม่สามารถที่จะสะกดกลั้นเอาไว้ได้แล้ว
