จิ่วเยี่ยเก็บซ่อนกลิ่นอายของตัวเองไว้ ไม่ได้แสดงท่าทางไร้ความเกรงใจเขาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
แววตาของกู้ไป๋อีเคร่งขรึมลง บนโลกใบนี้ผู้ที่สามารถใช้แซ่นี้ได้ เกรงว่าจะเป็น…
มิน่าล่ะเขาถึง…
มู่เฉียนซีไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของทั้งสอง นางเพียงแค่พึมพำว่า “จิ้งจอกเฒ่า!”
พ่อครัวหรี่ตายิ้มพลางกล่าว “เด็กน้อย รีบเรียกเร็วเข้าสิ! ปู่จะให้ของขวัญแรกพบหน้ากับเจ้า!”
“คาราวะท่านปู่ตงหวง ข้า มู่เฉียนซี” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว
“ซีเอ๋อร์ เด็กดี!”
“เจ้ารอก่อนนะ ปู่จะรีบไปเตรียมของขวัญให้” ไม่นานนักพ่อครัวก็เดินออกไป
เมื่อเห็นเขารีบออกไปเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้น
ที่เรียกว่าของขวัญแรกพบหน้าคงจะไม่ใช่…
มู่เฉียนซีจับจิ่วเยี่ยและกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย พวกเรารีบหนีกันเถอะ!”
ในตอนนี้มู่เฉียนซีรู้สึกราวกับมีสัตว์ร้ายกำลังไล่ตามก็มิปาน จิ่วเยี่ยไม่ค่อยเข้าใจนัก เขากอดมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ตรงนี้!”
“อีกอย่าง เขาคงจะไม่ทำร้ายเจ้า”
ใช้แซ่ตงหวง อีกทั้งยังรู้จักซี เกรงว่าเขาน่าจะมาจากเผ่านั้น
สัญชาตญาณของมู่เฉียนซีนั้นแม่นยำมาก ไม่นานนักบ่าวรับใช้ของหอดำก็ยกจานอาหารออกมา ซึ่งในจานนั้นดูไม่ออกเลยว่าเป็นอาหารชนิดใด
เถ้าแก่ยิ้มตาหรี่พลางกล่าว “คุณหนูใหญ่ อาหารเหล่านี้ล้วนแต่เป็นอาหารที่พ่อครัวตั้งใจทำให้คุณหนูใหญ่โดยเฉพาะเลยนะขอรับ”
ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะยิ้มแย้ม ทว่า เขาก
