ล้ว อารองไม่อยู่ ไม่สามารถเล่าเรื่องราวให้นางฟังได้ ก็ไม่แน่ว่านางอาจจะได้รู้เรื่องราวจากเขาท่านนี้ก็ได้
“เขาคือพ่อครัวของหอดำ!” ดวงตาของกู้ไป๋อีมองไปที่พ่อครัวท่านนี้
เขากับมู่เฉียนซีรู้สึกเหมือนกัน รู้สึกปวดท้องกับอาหารของเขา
“ทุกอย่างล้วนแต่ฟังคุณหนูใหญ่ขอรับ”
มู่เฉียนซีมองพ่อครัวและยิ้มพลางกล่าว “ท่านพ่อครัว ข้าจะอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน ยังไม่รีบไปจัดหาห้องพักให้ข้าอีก”
ชายชราขมวดคิ้วขึ้น “เด็กน้อย เจ้าอย่าเรียกท่านพ่อครัว เรียกข้าว่าปู่ก็ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถึงแม้ว่าอายุของท่านจะมากถึงขนาดเป็นเป็นปู่ได้แล้ว แต่เราก็ไม่ได้เป็นญาติสนิทมิตรสหายกัน จะเรียกเช่นนี้ก็คงจะดูไม่เหมาะสมกระมัง เว้นเพียงแต่ว่า ท่านจะบอกเรื่องราวของข้ากับความสัมพันธ์เกี่ยวกับตระกูลของข้าให้ข้าฟัง หากท่านเป็นผู้อาวุโสของท่านพ่อข้าจริง ข้าจะรับไปพิจารณาดู”
สาวน้อยผู้นี้ฉวยโอกาสเพื่อจะให้เขากล่าวความจริง แต่เขาไม่มีทางติดกับดักนางง่ายดายเช่นนั้นแน่
“ในเมื่อไม่เรียกข้าว่าปู่ เช่นนั้นก็เรียกข้าว่าปู่ตงหวงเป็นเช่นไร”
ตงหวง!
คำสองคำนี้ทำให้จิ่วเยี่ยตกใจสะดุ้งขึ้น ส่วนกู้ไป๋อีก็มองหน้าชายชราด้วยความประหลาดใจ
