หลงฉือยิ้ม “กู้ไป๋อีนะกู้ไป๋อี! ตอนนี้ในสายตาของข้า เจ้าเป็นเพียงแค่มดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น เจ้าจะเอาอะไรมากล่าวเงื่อนไขกับข้า”
เขาทิ้งตัวลงบนพื้นแล้วกล่าว “ถ้าหากว่าเจ้านำกุญแจเทพเผ่ามังกรออกมาตั้งแต่แรกก็คงจะไม่ต้องลำบากเช่นนี้ เจ้าดูตัวเจ้าเถิด เลือดไหลออกมามากมายเช่นนี้ สาวน้อยคนงามคงปวดใจแย่”
กู้ไป๋อีกล่าว “เจ้าต้องการอย่างไรกันแน่ถึงจะยอมปล่อยนางไป?”
“หลงฉือกล่าวทวน “ปล่อยไป?”
สายตาของเขาจับจ้องไปที่มู่เฉียนซี “กู้ไป๋อี ถ้าหากว่าเจ้ามอบกุญแจเทพเผ่ามังกรออกมาละก็ ข้าก็จะทะนุทนอมสาวน้อยคนงามเหมือนเช่นเจ้า อย่างไรเสียสาวน้อยคนงามก็มีพรสวรรค์ที่ดีเช่นนั้น อีกทั้งยังเป็นนักปรุงยาอีกด้วย ข้านั้นฆ่านางไม่ลงจริง ๆ”
“ถ้าหากว่าเจ้าไม่ตอบตกลง ข้าจะให้สาวน้อยคนงามได้ลิ้มรสของการมีชีวิตอยู่อย่างไม่สู้ตาย อย่างไรเสียสาวน้อยก็งดงามเช่นนี้ ไม่มีชายใดไม่ชอบหรอกจริงไหม?” หลงฉือยิ้มอย่างอันตรายยิ่งนัก
รูม่านตาของกู้ไป๋อีหดเล็กลงพลัน ดวงตาอันเย็นยะเยือกคู่นั้นได้แผ่จิตสังหารออกมา แต่ทว่าในตอนนี้เขากลับไม่สามารถทำอะไรได้ทั้งสิ้น
เมื่อเงาร่างสีม่วงเริ่มขยับ มู่เฉียนซีก็ได้พุ่งเข้าไปแล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “หลงฉือ เจ้ารนหาที่ตาย!”
“ทักษะโยวหลัว!”
พลังของหลงฉือในตอนนี้มากมายกว่านางมากนัก เขาสามารถหลบหลีกไปได้อย่างง่ายดาย
“ช่างเป็นแมวป่าตัวน้อยแผงเขี้ยวแผงเล็บเสียจริงนะ! ถึงต่อให้พลังความสา
