มารถของเจ้าจะเพิ่มขึ้นไปจนถึงขั้นจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เก้าเต็มขั้นก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของข้า”
“บัวแดงพิฆาต!” มู่เฉียนซีได้ระเบิดพลังกระบี่ออกไปอีกครั้ง
นางยังคงมิสามารถโจมตีได้ถูกเป้าอีกเช่นเดิม หลงฉือยิ้มแล้วกล่าว “สาวน้อยคนงาม ดูท่าแล้วข้าจะต้องสั่งสอนเจ้าเสียหน่อย เจ้ามันดื้อรั้น แต่สบายใจเถอะ! ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”
ดาบสีดำเล่มนั้นได้พุ่งกวาดไปทางมู่เฉียนซี
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลงฉือ เจ้ากล้าดีนัก!”
ดาบสีดำเล่มนั้นโจมตีไปทางเอวของมู่เฉียนซี ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกันกับของกู้ไป๋อี ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแวมืดครึ้มออกมา
“คุณหนูใหญ่!” สายตาของกู้ไป๋อีมองไปยังมีดที่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บอย่างหนักเมื่อครู่นี้ที่กำลังจะทำร้ายมู่เฉียนซีอย่างรุนแรง
เมื่อนึกถึงตัวของนางที่จะลงไปนอนจมอยู่ในกองโลหิต บนหน้าของกู้ไป๋อีนั้นก็ไม่เหลือสีหน้าที่มีเลือดหล่อเลี้ยงแล้วแม้แต่น้อย
บึ้ม! เสียงดังสนั่นจากการโจมตีดังขึ้น แสงสีฟ้าได้ป้องกันดาบสีดำนั้นของหลงฉือเอาไว้
มู่เฉียนซีได้โคจรเคล็ดวิชาย่างก้าวเงาเทวาขึ้นมาและพุ่งไปทางหลงฉือ!
นางไม่เป็นไร! กู้ไป๋อีโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
หลงฉือยิ้มแล้วกล่าว “นึกไม่ถึงเลยว่าบนตัวสาวน้อยคนงามจะมีอาวุธวิญญาณประเภทป้องกันอยู่ด้วย ลงดาบไปครานี้มิได้เห็นเลือดของเจ้า ช่างทำให้ข้าผิดหวังเสียจริง”
“เจ้าจะไม่ผิดหวังหรอก เพราะเจ้าจะได้เห็นเลือดของตัวเจ้าเอง”
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
มู่เฉ
