่าสังเวช ตอนนี้เหลือเพียงแค่ราชทินนามเฮย ราชทินนามซวง และราชทินนามล่วนแล้ว
ราชทินนามล่วนกล่าว “ฝ่าบาท อุโมงค์ฝังศพมังกรกำลังจะหายไปแล้ว ราชทินนามหานกับราชทินนามโยวยังไม่ออกมาเลย เกรงว่าจะตายอยู่ด้านในแล้วกระมัง”
หลงฉือกล่าวเสียงขรึมว่า “ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก ข้ารอมานานหลายปี รอหลังจากที่เขาออกไปจากเมืองเฮยตูและหวนกลับมาอีกครั้ง รอมาเนิ่นนานมากกว่าจะปรากฏอัจฉริยะแปลกประหลาดเช่นนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้จะเอาชีวิตมาตายในอุโมงค์ฝังศพมังกรนี้”
ก่อนที่อุโมงค์ฝังศพมังกรจะปิดลงอย่างสมบูรณ์ แสงสีดำแสงหนึ่งก็สว่างวาบขึ้น
ราชทินนามเฮยกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “ในแสงสีดำนั่นมีคนอยู่ ดูเหมือนว่าจะเป็น…เหมือนจะเป็น…”
นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว โชคดีที่นางปลอดภัยกลับมา!
หากมู่เฉียนซีตายไปในนั้น พิษที่นางโดนก็ไม่มีผู้ใดจะแก้ให้ได้ เกรงว่าคงต้องตายฝังไปพร้อมกับนาง
แววตาของหลงฉือเปล่งประกายขึ้น “กู้ไป๋อีมีชีวิตรอดออกมาได้แล้ว นั่นก็หมายความว่า…นั่นก็หมายความว่าเขาได้กุญแจเทพเผ่ามังกรมาแล้ว”
“ข้ารออยู่ที่นี่มานานหลายปีแล้ว ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง ช่างดียิ่งนัก…”
เนื่องจากเขาตื่นเต้นมาก อักขระสาปเหล่านั้นบนใบหน้าหลงฉือลื่นไหลดูเหมือนว่ามีชีวิตขึ้นมาก็มิปาน
ร่างของมู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อีจรดลงมาจากกลางอากาศ หลงฉือยิ้มพลางเดินเข้าไปหาพวกเขา และกล่าวว่า “ไป๋อี ราชทินนามโยว พวกเจ
