้าปลอดภัยกลับมาแล้ว ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับพวกเจ้าเสียแล้ว”
กู้ไป๋อีกล่าว “คุณหนูใหญ่ เราไปกันเถอะ!”
ท่าทางของหลงฉือดูเกรงอกเกรงใจมาก ทว่า เขานั้นรับรู้ได้ถึงอันตรายของเขาแล้ว
ราชทินนามซวงกับราชทินนามล่วนขวางพวกเขาเอาไว้ “ราชทินนามหาน จะร้อนใจออกไปจากที่นี่ด้วยเหตุใดกันเล่า เจ้าเป็นถึงผู้ที่กลับมายังเมืองเฮยตูอีกครั้ง อีกทั้งยังมีชีวิตรอดออกมาจากอุโมงค์ฝังศพมังกรได้อีก!”
ในอดีตก็มีผู้ที่กลับเข้ามาและไปยังอุโมงค์ฝังศพมังกร แต่ก็ล้วนตายจากไปแล้วทั้งสิ้น
หลงฉือกล่าว “ไป๋อี ไปดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนข้าที่หอคอยทมิฬสักจอกเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องแล้ว พวกเราจะออกจากเมืองเฮยตูแล้ว”
แววตาของหลงฉือฉายแววอันตรายออกมา คิดจะออกจากเมืองเฮยตูอย่างนั้นเหรอ ความคิดช่างสวยงามเกินไปแล้ว
“พวกเจ้าคงจะได้ของล้ำค่ามาจากที่นั่นไม่น้อยเลยกระมัง เอาออกมาให้ข้าดูสักหน่อยได้หรือไม่” หลงฉือกล่าว
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หลงฉือ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว พวกข้าเอาชีวิตรอดออกมาจากอุโมงค์ฝังศพมังกรได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว พวกข้าไม่ได้ของล้ำค่าอันใดมาทั้งสิ้น”
หลงฉือโบกมือ ราชทินนามซวงและพวกก็ได้ล้อมมู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อีไว้
“กู้ไป๋อี ข้าก็ไม่อยากจะเสียเวลาพูดไร้สาระกับเจ้าอีกต่อไป คนอื่นไม่รู้ แต่ข้านั้นรู้ดีว่าเจ้าต้องคำสาปของเผ่าข้า หากเอากุญแจเทพเผ่ามังกรมาไม่ได้ ก็ไม่มีทางเอาชีวิตรอดออกมาไ
